Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08

Tekst

1 Sygn. akt V CSK 358/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 stycznia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie z powództwa V. Eurolines P. Sp. z o.o. w W.

6 przeciwko Eurolines P. Sp. z o.o. w K.

7 o stwierdzenie nieważności uchwał i uchylenie uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

8 od wyroku Sądu Apelacyjnego

9 z dnia 15 maja 2008 r.,

10 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

11 2

12 Zgodnie z art. 3989

13 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagań przewidzianego w art. 3984

14 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

15 Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

16 W niniejszej sprawie nie występuje wskazane we wniosku istotne zagadnienie prawne. Zagadnieniem takim, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.,

17 jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub 3

18 z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Tymczasem strona skarżąca ograniczyła się jedynie do przedstawienia istotnego, jej zdaniem, zagadnienia prawnego oraz do stwierdzenia, że zagadnienie to nie jest jednoznacznie rozstrzygnięte ani w doktrynie ani w orzecznictwie; nie przedstawiła natomiast żadnego jurydycznego uzasadnienia, ograniczając swe wywody do polemiki ze stanowiskiem Sądu.

19 Strona skarżąca wskazuje również na "oczywiste uzasadnienie" skargi kasacyjnej, gdyż zaskarżony wyrok "pozostaje w sprzeczności z ideą zaskarżonych przepisów prawa materialnego i jako taki nie powinien się ostać". Taki zarzut powoduje, że nie można równocześnie podnosić, iż w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne albo potrzeba wykładni tych przepisów, ponieważ budzą one poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Jeżeli bowiem w związku z domniemanym naruszeniem przepisu występuje istotne zagadnienie prawne albo powstaje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to nie może być mowy o oczywistym (rażącym) naruszeniu tego przepisu, prowadzącym do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989

20 § 1 pkt 4 k.p.c.

21 Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że stanowisko strony skarżącej jest nielogiczne i niekonsekwentne, albo zagadnienie wykładni i zastosowania normy jest proste, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa oczywiste albo problem jest skomplikowany, przez co powoduje poważne wątpliwości, prowadzące do rozbieżności ocen lub w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a tym samym naruszenie prawa przez sąd nie jest oczywiste.

22 Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

23 § 2 k.p.c.).