Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2007 r., V CSK 235/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2007 r., V CSK 235/07

Tekst

1 Sygn. akt V CSK 235/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 lipca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jan Górowski

5 w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w B.

6 przeciwko Województwu O.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

10 z dnia 29 grudnia 2006 r.,

11 odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

12 2

Uzasadnienie

13 Zgodnie z art. 3984

14 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:

15 oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Są to tzw. elementy konstrukcyjne tego nadzwyczajnego, wysoce sformalizowanego środka zaskarżenia i dlatego niezachowanie któregokolwiek z nich skutkuje jego odrzucenie a limine.

16 Nie czyni zadość warunkowi określonemu w art. 3984

17 § 1 k.p.c.

18 sformułowanie wniosku „o uchylenie zaskarżonego wyroku”, bez oznaczenia zakresu żądanego uchylenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2005 r., II PZ 39/05, OSNP 2006, nr 17-18, poz. 274). Wymagania skargi kasacyjnej, w porównaniu z kasacją, są surowsze albowiem aktualny środek winien zawierać wyraźnie sformułowany wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie wskazujące na występowanie co najmniej jednej z przesłanek objętych hipotezą art. 3989 § 1 k.p.c.

19 Skarżąca w tej materii odwołała się do „patologicznego działania organów wojewódzkich i ministerstwa” odpowiedzialnych za pobieranie w latach 1992 - 1995 opłat środowiskowych. Podniosła także, że fundusz ochrony środowiska nie stanowi struktur wojewódzkiej administracji samorządowej. Pośrednio więc wskazała, podobnie jak Sąd Apelacyjny, że sprawcą szkody były organy władzy publicznej, a nie pozwana jednostka samorządu terytorialnego. Trzeba bowiem zauważyć, że ostatecznie na skutek oświadczenia pełnomocnika powódki na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. roszczenie zostało rozstrzygnięte na gruncie odpowiedzialności deliktowej.

20 Wprawdzie skarżąca powołała się także na konieczność ujednolicenia orzecznictwa, niemniej nie wskazała żadnych sprzecznych orzeczeń. Przytoczenie fragmentów dyskusji z posiedzenia Komisji Nadzwyczajnej rozpatrującej projekt 3

21 ustawy kompetencyjnej z dnia 15 września 1998 r. nie może być zakwalifikowane jako przedstawienie zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

22 Wskazanie zagadnienia prawnego polega na jego sformułowaniu w postaci jurydycznego wywodu i wskazaniu dlaczego jest ono istotne, z przytoczeniem argumentów prawnych, które mogą prowadzić do różnych wyników (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, niepublikowane, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15-16, poz. 243, uchwałę połączonych Izb Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92).

23 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, na podstawie, art. 3986

24 § 3 k.p.c., a o kosztach na zasadzie określonej w art. 98 k.p.c.

25 kg