Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., V CNP 75/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., V CNP 75/10

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 75/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 maja 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi M. Ł.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 wyroku Sądu Okręgowego

8 z dnia 16 października 2009 r., w sprawie z powództwa M. Ł.

9 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "P." we W.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2011 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 2

13 Wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r. Sąd Rejonowy zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.708 zł, oddalając powództwo w części pozostałej i orzekając o kosztach postępowania sądowego.

14 W następstwie apelacji powoda, Sąd Okręgowy podwyższył zasądzone na jego rzecz odszkodowanie do wysokości 9.250 zł, odrzucając apelację w części dotyczącej uwzględnionego powództwa, oddalając apelację w pozostałym zakresie oraz orzekając o kosztach procesu.

15 W skardze z art. 4241

16 k.p.c. powód zakwestionował wyrok Sądu

17 Okręgowego w części odrzucającej i oddalającej apelację. W konsekwencji wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku, t.j. niezgodności z art. 359 § 1 k.c., art. 86 k.p.c. oraz art. 321 k.p.c.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Podstawowym i praktycznie jedynym zarzutem skarżącego jest zarzut nieorzeczenia w postępowaniu przed sądami powszechnymi o odsetkach od zasądzonego odszkodowania. Istotnie, zarówno Sąd Rejonowy, jaki Sąd Okręgowy, nie zamieściły takiego orzeczenia, uznając że pełnomocnik powoda – po sprecyzowaniu roszczenia – takiego żądania nie zgłosił, a sąd nie może orzekać ponad żądania (art. 321 k.p.c.).

20 Stanowisko obu Sądów należy uznać za miarodajne dla dalszych uprawnień powoda, ponieważ leży również w jego interesie, gdyż oznacza, że przedmiotem prawomocnie zakończonej sprawy nie było roszczenie odsetkowe i wydane w niej wyroki nie objęły tego roszczenia. Powód może zatem wystąpić o odsetki w odrębnym procesie, a stronę pozwaną nie będzie chronić powaga rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.). Oznacza to jednocześnie, że skarga z art. 4241 k.p.c.

21 została wniesiona od orzeczenia nieistniejącego, przeto jest niedopuszczalna, gdyż nie spełnia jakichkolwiek konstrukcyjnych przesłanek (art. 4241 § 1 k.p.c. i art. 4245

22 § 1 k.p.c.). Podlega zatem odrzuceniu (art. 4248

23 § 1 k.p.c.).

24 Należy podkreślić, że skarżący żądał stwierdzenia niezgodności opisanej części wyroku Sądu Okręgowego z przepisami art. 359 § 1 k.c., art. 86 k.p.c. i art. 3

25 321 k.p.c. Przepisy te odnoszą się wyłącznie do roszczenia odsetkowego i dlatego tak ukształtowana procesowo skarga jest w całości niedopuszczalna.

26 Z bardzo niejasnych fragmentów skargi może wynikać, że ma ona szerszy zakres, ale wówczas musiałaby spełniać wymagania określone m.in. w art. 4245 § 1

27 pkt 2 i 3 k.p.c. Są to wymagania konstrukcyjne, niepodlegające uzupełnieniu. Potwierdza to konkluzją, że rozpoznawana skarga podlega odrzuceniu w całości (art. 4248

28 § 1 k.p.c.).