Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r., V CNP 50/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r., V CNP 50/10

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 50/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 listopada 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie ze skargi J. J.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem

7 prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I ACa (…) [I WSC (…)],

8 w sprawie z powództwa J. J.

9 przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie X. i Prezydentowi Miasta B.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2010 r., odrzuca skargę oraz zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa (Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa) kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

12 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 4241

14 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została 2

15 wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

16 Przedmiotem sprawy, w której wniesiono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia było żądanie zasądzenia kwoty 188 500 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W sprawie tej skarżący mógł – zgodnie z art. 3981

17 § 1 i art. 3982

18 k.p.c. – wnieść skargę kasacyjną od

19 zaskarżonego wyroku.

20 W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, wymienionych w art. 4241

21 § 2 k.p.c. – istnienia wyjątkowego wypadku oraz

22 występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Skarżący przesłanek tych nie wskazał.

23 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać również uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

24 Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnił; wskazał jedynie, że zaskarżonym orzeczeniem została wyrządzona mu szkoda w wysokości określonej pozwem, gdyż został pozbawiony spadku jako jeden ze spadkobierców po zmarłym J. J. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2

25 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39319

26 i art. 42412

27 k.p.c.