Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2009 r., V CNP 47/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2009 r., V CNP 47/09

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 47/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 października 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi G. O.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w L.

8 z dnia 9 maja 2008 r., w sprawie z powództwa P.P.H.U. „M.” Spółki Jawnej A. G., R. W. Zakład Pracy Chronionej w K.

9 przeciwko G. O.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2009 r., 1. odrzuca skargę;

12 2. nie obciąża skarżącej kosztami postępowania

13 skargowego.

Uzasadnienie

14 2

15 Nakaz zapłaty Sądu Rejonowego z dnia 9 maja 2008 r. pozwana G. O. zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia wymagania określonego w art. 871

18 § 1 k.p.c., w art. 4248

19 § 2 k.p.c. a także

20 w art. 4245

21 § 1 k.p.c.

22 Zgodnie z art. 871

23 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

24 obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871

25 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

26 brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine.

27 Skarżąca, która nie należy do kręgu osób wskazanych wyżej, sporządziła i wniosła skargę osobiście. Ustanowiony dla skarżącej radca prawny z urzędu nie sporządził i nie wniósł nowej skargi, uzupełnił jedynie skargę wniesioną osobiście przez skarżącą poprzez oznaczenie stron, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia i dołączenie odpowiedniej ilości odpisów. Nie zostało zatem zachowane wymaganie z art. 871

28 § 1 k.p.c.

29 Zgodnie z kolei z brzmieniem art. 4241

30 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie

31 niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń sądu pierwszej instancji jedynie w wypadkach wyjątkowych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie został w żaden sposób wykazany (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

32 3

33 Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248

34 § 1 k.p.c.).

35 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

36 md