Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., V CNP 35/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., V CNP 35/07

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 35/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 3 kwietnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie z powództwa A. Z.

6 przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 kwietnia 2007 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego zarządzenia przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. z dnia 5 września 2005 r.,

9 odrzuca skargę.

10 2

Uzasadnienie

11 Zarządzeniem z dnia 5 września 2005 r. przewodniczący w Sądzie Okręgowym w L. zwrócił, na podstawie art. 4799

12 § 1 k.p.c., wniosek powoda

13 o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

14 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powód zarzucił naruszenia art. 4799

15 § 1 k.p.c.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie art. 4241

18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241

19 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji. W obu przypadkach przedmiotem zaskarżenia może być prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. Można przyjąć, że chodzi tu o takie postanowienie, które przez uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).

20 Użycie przez ustawodawcę dopełnienia „w sprawie” świadczy wyraźnie o zamiarze zwężenia omawianego pojęcia tylko do orzeczeń kończących postępowanie jako całość poddaną pod osąd, z wyłączeniem orzeczeń incydentalnych, ubocznych. Z tych przyczyn należy odrzucić wykładnię zmierzającą do uznania za kończące postępowanie w sprawie takich orzeczeń, które zamykają tylko jakiś fragment sprawy lub jej boczny nurt, rozstrzygają kwestię wpadkową albo finalizują postępowanie pomocnicze bądź czynności przygotowawcze. Zaskarżone zarządzenie dotyczy zwrotu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Należy przyjąć, że to zarządzenie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie.

21 3

22 Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2006 r., V CNP 138/06 (nie publ.).

23 Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna, w konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248

24 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono

25 stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39319 i art. 42412

26 k.p.c.

27 jz