Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2010 r., V CNP 105/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2010 r., V CNP 105/09

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 105/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 kwietnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi B. B.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z siedzibą w Ś.

8 z dnia 1 kwietnia 1998 r., sygn. akt I C 660/96 (I S 3/09) w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - - Oddziału w W.

9 przeciwko B. B. i H. O.

10 o zapłatę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2010 r., 1.) odrzuca skargę;

12 2.) zasądza od B. B. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w W. kwotę 1800, zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

13 Wyrok Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 1 kwietnia 1998 r. pozwany B. B. zakwestionował skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 2

16 Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia wymagania określonego w art. 4246

17 § 1 k.p.c., a także w art. 4248

18 § 2 k.p.c. art.

19 Przepis art. 4246

20 § 1 k.p.c. stanowi, że skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Kwestionowany skargą wyrok z dnia 1 kwietnia 1998 r. nie został skutecznie zaskarżony apelacją i uprawomocnił się z upływem terminu określonego w art. 369 § 2 w związku z art. 363 § 1 k.p.c. Skarżący wniósł skargę dnia 16 listopada 2009 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 4246

21 § 1 k.p.c.

22 Zgodnie z art. 4241

23 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

24 z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy, o którym mowa w rozumieniu art. 4241

25 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo -

26 nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w jego sprawie.

27 W przedmiotowej sprawie była możliwość zaskarżenia orzeczenia Sądu Wojewódzkiego, istniała zatem możliwość jego uchylenia lub zmiany. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości, a postanowieniem z dnia 27 stycznia 2000 r. Sąd Apelacyjny oddalił jego zażalenie na postanowienie oddalające wniosek pozwanego przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. W istocie skarżący zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od wyroku na zasadach ogólnych.

28 Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna (art. 4248

29 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności 3

30 skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

31 Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

32 k.p.c.

33 O kosztach postępowania skargowego orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. i 108 § 1 k.p.c.