Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2007 r., V CNP 101/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2007 r., V CNP 101/07

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 101/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 lipca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi JW

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w B.

8 z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt [...]

9 w sprawie z powództwa D. Sp. z o.o.

10 przeciwko JW

11 o zapłatę,

12 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2007 r., odrzuca skargę.

13 2

Uzasadnienie

14 Prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 7 lipca 2005 r. Sąd Rejonowy w B. nakazał pozwanej JW zapłatę powodowi 400 zł z odsetkami umownymi w wysokości 9% dziennie od dnia 4 kwietnia 2005 r.

15 Nakaz zapłaty został zakwestionowany przez pozwaną skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 2

16 k.p.c.) w części zasądzającej odsetki umowne. Pełnomocnik skarżącej zarzucił nakazowi zapłaty naruszenie prawa procesowego w postaci art. 499 pkt 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie prawa materialnego (art. 3531 k.c. w związku z art. 58 § 2 k.c. i art. 481 § 2 k.c.).

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

18 Zgodnie z art. 4241

19 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

20 z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżąca nie sprecyzowała w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej zdaniem naruszone, gdyż powołała się tylko ogólnie na art. 32 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

21 Wniesiona skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, iż - jak sama skarżąca wskazuje - była możliwość zaskarżenia nakazu zapłaty. W istocie skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od nakazu zapłaty na zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony środki te sama utraciła. W tej sytuacji skarżąca nie była uprawniona do zaskarżenia skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w l instancji (art. 4241

22 § 2 k.p.c.), a to oznacza niedopuszczalność tej skargi z innych przyczyn (art. 4248

23 § 2 k.p.c.).