Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1998 r., I PZ 56/97

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1998 r., I PZ 56/97

Tekst

1 Postanowienie z dnia 19 stycznia 1998 r.

2 I PZ 56/97

3 Żądanie zasądzenia wynagrodzenia za pracę jest sprawą o świadczenie, w której dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC), a nie sprawą o roszczenie niemajątkowe zmierzające do ochrony prawa do wynagrodzenia.

4 Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

5 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 1998 r. sprawy z powództwa Franciszka G. przeciwko Elektrotechnicznej Spółdzielni Inwalidów "E." w Z.Ś. o wynagrodzenie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 2 września 1997 r. [...]

6 p o s t a n o w i ł:

7 1. o d d a l i ć zażalenie,

8 2. zasądzić od powoda na rzecz pozwanej kwotę 75 zł - tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

9 Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 września 1997 r. odrzucił kasację powoda Franciszka G. od wyroku tego Sądu z dnia 19 czerwca 1997 r. [...], oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 19 lutego 1997 r., oddalającego powództwo o zasądzenie od Elektrotechnicznej Spółdzielni Inwalidów „E.” w Z.Ś. kwoty 616,82 zł z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego.

10 Odrzucając kasację powoda Sąd Wojewódzki wskazał na jej przedmiotową - 2 -

11 niedopuszczalność według regulacji z art. 393 pkt 1 KPC, który stanowi, że kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Dlatego z uwagi na wskazaną wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 618,82 zł, kasacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. 393 5

KPC.

12 W zażaleniu powód zarzucił zaskarżonemu postanowieniu „istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy” (art. 368 pkt 5 KPC), a w szczególności „naruszenie przepisu art. 393 pkt 1 i art. 17 pkt 1 KPC” - przez przyjęcie, że roszczenie miało charakter majątkowy. Zdaniem skarżącego z zestawienia art. 393 pkt 1 KPC i art. 17 pkt 1 KPC wynika, że w przypadku dochodzenia roszczenia majątkowego w kwocie 616,82 zł, z roszczeniem niemajątkowym, chroniącym jego „prawa do wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego”, kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość roszczenia majątkowego.

13 W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazując, że w sprawie o roszczenie majątkowe kasacja podlegała ograniczeniu z uwagi na nie przekraczającą pięć tysięcy złotych wartość przedmiotu zaskarżenia.

14 Sąd Najwyższy uznał twierdzenia zażalenia za oczywiście bezzasadne.

15 Sprawa o zasądzenie wynagrodzenia za pracę dotyczy podstawowego pracowniczego ekwiwalentu za pracę wykonaną w ramach stosunku pracy, który jest świadczeniem majątkowym ze stosunku pracy, przysługującym co do zasady za pracę wykonaną w określonej kwocie pieniężnej (art. 22 § 1 in fine, art. 77, 80 i 86 KP), co powoduje, że można dochodzić go w drodze powództwa o świadczenie ze stosunku pracy. Roszczenia tego nie sposób wywodzić, tak jak czyni to skarżący w zażaleniu, z ochrony abstrakcyjnie pojmowanego niemajątkowego prawa powoda do wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego, z zastosowaniem reguły zawartej w art. 17 pkt 1 KPC, ponieważ zobowiązanie pracodawcy do wypłaty wynagrodzenia za pracę ma jednoznacznie charakter świadczenia majątkowego ze stosunku pracy, przyjmującego postać pieniężnego ekwiwalentu za pracę wykonaną.

16 Równocześnie o charakterze niemajątkowego prawa i łącznie z nim dochodzonych roszczeń majątkowych - w sprawach należących według dyspozycji art. 17 pkt 1 KPC do właściwości rzeczowej sądów wojewódzkich - przesądza samoistny - 3 -

17 niemajątkowy rodzaj dobra podstawowego, którego ochrony żąda powód. Dlatego też nie może podlegać żadnej kwestii, że skoro w rozpoznawanej sprawie powód dochodził zasądzenia określonej kwoty pieniężnej z tytułu pracowniczego wynagrodzenia prowizyjnego, to domagał się ochrony prawnej dobra majątkowego przez zasądzenie żądanego świadczenia w kwocie 616,82 zł, a w takiej sprawie kasacja jest wyłączona na podstawie art. 393 pkt 1 KPC.

18 Mając powyższe na uwadze zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 KPC w związku z art. 393

19 19

20 i 397 § 2 KPC, z orzeczeniem o kosztach postępowania

21 zażaleniowego na podstawie art. 98 § 1 KPC w związku z art. 391 i 393 19

KPC.

22 ========================================