Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., I PZ 25/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., I PZ 25/11

Tekst

1 Sygn. akt I PZ 25/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 grudnia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

5 .SSN Beata Gudowska

6 SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa A. R.

8 przeciwko Instytutowi Centrum Zdrowia Matki Polki w Ł.

9 o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 grudnia 2011 r., zażalenia powoda na postanowienie zawarte w wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł.

10 z dnia 19 maja 2011 r.,

11 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

12 Zawartym w wyroku z dnia 19 maja 2011 r. - w sprawie o: 1. przywrócenie do pracy oraz 2. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy - postanowieniem Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. zasądził od A. R. na rzecz pozwanej kwotę 1.410 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.

13 Powyższe postanowienie powód zaskarżył zażaleniem zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego § 13 ust. 1 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 2

14 opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w związku z art. 98 § 1 i 2 oraz art. 99 k.p.c., poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku przesłanek. Powód wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez obniżenie zasądzonych od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z kwoty 1.410 zł do kwoty 60 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 W niniejszej sprawie powód pozwem dochodził dwóch roszczeń, o przywrócenie do pracy oraz o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2010 r. Sąd Rejonowy - Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. oddalił powództwo. Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ł. wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. oddalił apelację.

17 Z brzmienia interpretowanych przepisów (§ 12 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) wynika rozdzielność i zakres przedmiotowej regulacji. W § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia określone zostały stawki minimalne opłaty za prowadzenie spraw o „nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy”. Od kategorii spraw z zakresu prawa pracy określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r., w odrębnych uregulowaniach, zostały wyłączone sprawy o wynagrodzenie za pracę i sprawy o odszkodowanie.

18 Mając na uwadze, że powód dochodził dwóch roszczeń, pierwszego z art. 56 § 1 k.p. (o przywrócenie do pracy), co do którego, zgodnie z powołanym rozporządzeniem ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 oraz drugiego z art. 57 k.p. (o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy), co do którego, zgodnie z powołanym rozporządzenia ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 2 - Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że nie zachodziła sytuacja przedstawiona przez powoda w 3

19 zażaleniu, a polegająca na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw, w których pracownik dochodzi przywrócenia do pracy (§ 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia) i zarazem potraktowanie takiego samego rodzaju spraw odmiennie, ze względu na możliwość zasadzenia alternatywnego roszczenia w postaci odszkodowania (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie drugie roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie było roszczeniem alternatywnym w stosunku do roszczenia o przywrócenie do pracy. Roszczenie to przewidziane w art. 57 k.p. aktualizuje się po przywróceniu do pracy i podjęciu jej przez pracownika. W niniejszej sprawie powód takie roszczenie skonkretyzował obok roszczenia o przywrócenie do pracy w tym samym pozwie. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy prawidłowo zasądził kwotę 60 zł odnośnie roszczenia o przywrócenie do pracy oraz kwotę 1.350 zł odnośnie roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Kwota 1.350 zł stanowiąca 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 pkt 6 rozporządzenia od wartości wynagrodzenia będącego przedmiotem sprawy (3.600zł/75%=2.700), następnie pomniejszona zgodnie z § 13 ust. 1 o 50% (2.700/50%=1.350). Z kolei suma zasądzanych przez Sąd Okręgowy kwot, od wskazanych w pozwie roszczeń, czyniła kwotę 1.410 zł.

20 Z powyższych względów nie było uzasadnione w niniejszej sprawie ustalenie wysokości przedmiotowej opłaty na innych zasadach niż wskazane w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia, zatem na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w

21 związku z art. 39814

22 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia.