Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., I CZ 137/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., I CZ 137/12

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 137/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 grudnia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

5 SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

6 SSN Krzysztof Pietrzykowski

7 w sprawie z powództwa K. S.

8 przeciwko R. Polska S.A.

9 o zapłatę i zadośćuczynienie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2012 r.,

12 zażalenia powódki na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu zawarte w pkt. 2 wyroku Sądu Okręgowego w W.

13 z dnia 20 kwietnia 2012 r.,

14 zmienia zaskarżone postanowienie i odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania apelacyjnego.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem zawartym w wyroku z 20 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w W. zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Swoje rozstrzygnięcie oparł na treści art. 98 k.p.c.

17 Powódka zaskarżyła to postanowienie zażaleniem, w którym wniosła o jego zmianę i odstąpienie od obciążania jej kosztami postępowania. Wskazała, że jej sytuacja majątkowa i osobista jest wyjątkowa, co uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 102 k.p.c.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od – odnoszącej się do obowiązku rozliczania kosztów postępowania - zasady odpowiedzialności za wynik procesu i pozwala na odstąpienie od niej „w szczególnie uzasadnionych wypadkach”. Fakt ich nastąpienia (bądź braku) podlega ocenie sądu orzekającego w jednostkowym przypadku, także na tle całokształtu rozpoznanej sprawy.

20 Z rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie wynika, że Sąd uznał, iż w sprawie nie ma szczególnych okoliczności, które przemawiają za zastosowaniem art. 102 k.p.c., skoro orzekł o kosztach na podstawie art. 98 k.p.c. Z taką oceną nie można się jednak zgodzić. Z dokumentów przedstawionych przez powódkę wynika, że jej sytuacja majątkowa i osobista pozwalają na uznanie, iż w sprawie mamy do czynienia z sytuacją „szczególną” w rozumieniu art. 102 k.p.c. Powódka jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a mąż i córka, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, posiadają umiarkowany stopień niepełnosprawności. Dochód rodziny stanowią świadczenia rentowe męża i córki oraz zasiłek pielęgnacyjny, które nie są wysokie. Należy także zwrócić uwagę, że powódka ma ograniczone możliwości zarobkowe z uwagi na fakt, że zarówno mąż jak i córka (jako osoby niepełnosprawne) potrzebują jej pomocy. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 3941

21 § 1 pkt 2 k.p.c. i art.

22 39816

23 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

24 es