Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CZ 13/16

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CZ 13/16

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 13/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 kwietnia 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Monika Koba

5 SSN Kazimierz Zawada

6 w sprawie z wniosku S. N.

7 przy uczestnictwie A. C.

8 o stwierdzenie nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 kwietnia 2016 r.,

9 zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

10 z dnia 18 listopada 2015 r.,

11 uchyla zaskarżone postanowienie.

12 2

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w R., na skutek apelacji wnioskodawczyni S. N., uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Ł. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uznał, że w sprawie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.). Uczestnik postępowania A. C. zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie apelacji wnioskodawczyni. Zarzucił naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 6 k.c., art. 231 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 235 k.p.c., art. 365 k.p.c., art. 382 k.p.c. oraz art. 386 § 4 k.p.c.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ale zasadniczo z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego.

16 Kontrola dokonywana w ramach zażalenia na podstawie art. 394 1 § 1 1

17 k.p.c.

18 ma charakter formalny. Jej celem jest ocena istnienia przesłanek do uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji, bez wkraczania w kompetencje sądu in merito. Zażalenie przewidziane w art. 3941

19 § 11

20 k.p.c. nie jest bowiem

21 środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy orzeczenia; kontrola taka może być przeprowadzona wyłącznie w postępowaniu kasacyjnym. W zażaleniu, w którym strona skarży wyrok sądu drugiej instancji na podstawie art. 386 § 4 k.p.c., nie jest dopuszczalne podnoszenie zarzutów naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogą być podnoszone tylko w skardze kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 10 maja 2013 r., I CZ 37/13, LEX nr 1353107). Stąd też podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, poza art. 386 § 4 k.p.c. nie podlegają rozpoznaniu. Uchylenie orzeczenia na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. jest dopuszczalne, gdy zachodzi nierozpoznanie istoty sprawy albo wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W świetle uzasadnienia postanowienia Sądu drugiej instancji należy przyjąć, że przesłanką wydania 3

22 orzeczenia kasatoryjnego była konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Kryterium to jest spełnione jedynie wówczas, gdy sąd pierwszej instancji wydał wyrok bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż jak stwierdził Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, postępowanie dowodowe wymaga w istocie uzupełnienia.

23 Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art.

24 3941

25 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone orzeczenie.

26 jw

27 eb