Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2010 r., I CSK 374/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2010 r., I CSK 374/10

Tekst

1 Sygn. akt I CSK 374/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 2 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie z wniosku G. R.

6 przy uczestnictwie M. D.

7 o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 grudnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I Ca (…), 1. odrzuca skargę kasacyjną;

8 2. zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

9 Zgodnie z art. 3983

10 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem w niniejszej sprawie wszystkie wskazane podstawy skargi są właśnie z tego powodu niedopuszczalne. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazuje się na art. 172 k.c. W ocenie skarżącego naruszenie tego przepisu nastąpiło przez uznanie wnioskodawczyni za samoistną posiadaczkę gruntu. Ocena zaś, czy posiadanie jest samoistne, jest kwestią stanu faktycznego, a ściślej oceny dowodów: czy wykazano w toku postępowania dowodowego, że wnioskodawczyni czuła się właścicielką gruntu i zachowywała się jak właścicielka gruntu. Skarżący może się nie zgadzać z rezultatami 2

11 tej oceny, jednakże polemika z sądem powszechnym w tym zakresie nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Również trzy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niedopuszczalne ze względu na art. 3983

12 § 3 k.p.c. Pierwszy z nich

13 dotyczy naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., a więc bezpośrednio oceny dowodów przez Sąd Okręgowy. Drugi odnosi się do naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., które miało nastąpić przez brak właściwego odzwierciedlenia w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy i oparciu rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Również w tym zakresie podstawa skargi kasacyjnej jest niedopuszczalna, ponieważ dotyczy ustalenia faktów. Wreszcie trzeci zarzut dotyczy naruszenia art. 227 i 232 k.p.c. przez dokonanie przez Sąd Okręgowy ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, a zatem jest to znów niedopuszczalna podstawa skargi kasacyjnej zmierzająca do zakwestionowania dokonanego w sprawie ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów.

14 Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 3986

15 § 3 w związku z § 2 i

16 art. 3983

17 § 3 k.p.c.