Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., I CNP 47/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2026 r., I CNP 47/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 25 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Ewa Stefańska

4 na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie ze skargi R.N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z 6 sierpnia 2025 r., VI Ga 156/25, wydanego w sprawie z powództwa R.N. przeciwko U. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej w S. o zapłatę, odrzuca skargę.

Uzasadnienie

5 Wyrokiem z 6 sierpnia 2025 r., wydanym w sprawie VI Ga 156/25, Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 12 lutego 2025 r., sygn. akt. V GC 459/21.

6 Powód zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w całości wyrok Sądu Okręgowego.

7 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 424⁵ § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).

9 W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art. 424⁵ § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05).

10 Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 424⁵ § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

11 Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (zob. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05; z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 16). Skarżący powinien - przy tym - przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06; z 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8).

12 Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił. Skarżący wskazał, że zaskarżone orzeczenie wyrządziło powodowi szkodę majątkową w postaci utraconych korzyści, których powód dochodził w postępowaniu krajowym, a których naprawienie nie jest możliwe w drodze innych środków prawnych. Należy podkreślić, że okoliczność, iż wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 424¹ § 1 k.p.c. Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony prawnej nie zawsze musi prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego (zob. postanowienia SN: z 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16; z 5 grudnia 2016 r., I CNP 15/16).

13 Skarżący nie wykazał również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Obowiązek wykazania tej okoliczności nie może być utożsamiony z jej prostym stwierdzeniem. Tymczasem w rozpoznawanej skardze ograniczono się zasadniczo do stwierdzenia, że naprawienie szkody nie jest możliwe w drodze innych środków prawnych.

14 Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424⁸ § 1 k.p.c.).