Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2005 r., I CK 71/05

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2005 r., I CK 71/05

Tekst

1 Sygn. akt I CK 71/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 28 września 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marian Kocon (przewodniczący)

5 SSN Irena Gromska-Szuster

6 SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa Zakładu Usługowo-Handlowego "T. (…)" Spółki z o.o. w W. przeciwko A. R.

8 o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2005 r., kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 marca 2004 r., sygn. akt I ACa (…), 1. Zmienia zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację pozwanego A. R. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 marca 2003 r., I C (…), w ten sposób, że oddala w stosunku do pozwanego A. R. powództwo w zakresie uwzględnionym wymienionym wyrokiem Sądu Okręgowego oraz uchyla punkt IV tego wyroku.

10 2. Zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego A. R. kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

11 2

Uzasadnienie

12 Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 28 marca 2003 r. zasądził od pozwanego A. R. na rzecz strony powodowej całą dochodzoną przez nią należność główną, tj. 12 565,99 zł, z ustawowymi odsetkami od 31 grudnia 1996 r., oraz orzekł o kosztach procesu; w pozostałym zakresie powództwo oddalił.

13 Sąd Apelacyjny na skutek apelacji strony powodowej zmienił jedynie rozstrzygnięcie o kosztach procesu, natomiast apelację pozwanego A. R. oddalił w całości. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że pozwany A. R. podpisując się w imieniu spółki „R.(…)” jako wystawcy weksla własnego sam, pomimo iż do reprezentowania tej spółki uprawnieni byli dwaj członkowie zarządu (A. R. – prezes i F. G. – wiceprezes), stał się zobowiązany do zapłaty wymienionej kwoty jako sumy wekslowej na podstawie art. 8 Pr. weksl.

14 Pozwany A. R. skarżąc wyrok Sądu Apelacyjnego jako podstawę kasacyjną powołał, między innymi, naruszenie art. 8 Pr. weksl.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok art. 8 Pr. weksl. jest trafny już dlatego, że dołączony do pozwu dokument, sporządzony na urzędowym blankiecie weksla, podpisany przez A. R. w imieniu spółki „R.(…)” jako wystawcy, nie ma wszystkich koniecznych cech weksla własnego, dłużnikiem zaś wekslowym może być, bez względu na tytuł odpowiedzialności wekslowej, a więc także w przypadku, którego dotyczy art. 8 Pr. weksl., tylko osoba, która złożyła swój podpis na dokumencie mającym cechy weksla. Według przepisów art. 101 i 102 Pr. weksl., jedną z nieodzownych cech weksla własnego jest bezwarunkowe przyrzeczenie zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej. Spełnienie tego wymagania zakłada podanie w tekście bezwarunkowego przyrzeczenia zapłaty przez wystawcę sumy wyrażonej w określonej walucie. Tymczasem dołączony do pozwu dokument, stanowiący, według Sądu Apelacyjnego, z powołaniem się na art. 8 Pr. weksl., podstawę uwzględnienia powództwa w stosunku do pozwanego A. R., mówi o zapłacie przez wystawcę 125 659 925 (stu dwudziestu pięciu milionów sześciuset pięćdziesięciu dziewięciu tysięcy dziewięciuset dwudziestu pięciu), nie podając, o jaką chodzi tu walutę. Braku oznaczenia waluty w tekście przyrzeczenia zapłaty przez wystawcę nie usuwa, z przyczyn wyjaśnionych w aprobowanej przez piśmiennictwo uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1995 r., III CZP 105/95 3

17 (OSNC 1995, nr 12, poz. 174), posłużenie się przez strony sporu urzędowym blankietem weksla, określającym kwotę opłaty skarbowej w złotych polskich.

18 Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39315 oraz art. 98 i

19 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w sentencji.