Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., I BU 14/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., I BU 14/11

Tekst

1 Sygn. akt I BU 14/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 stycznia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Beata Gudowska

5 w sprawie z odwołania W. P.

6 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

7 o zasiłek chorobowy,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2012 r., skargi ubezpieczonego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2009 r.,

9 odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

10 Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. oddalił apelację W. P. od wyroku Sądu Rejonowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 maja 2009 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w przedmiocie odmowy prawa do zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy przypadający po 49 dniach przerwy. Sąd drugiej instancji uznał za udowodnione, że ten okres niezdolności do pracy był spowodowany tą samą chorobą.

11 Skargę o stwierdzenie niezgodności tego orzeczenia z prawem ubezpieczony oparł na podstawie naruszenia przez błędną wykładnię art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia 2

12 społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512) i – w związku z błędną wykładnią art. 55 ust. 2 pkt 1 i art. 57 ust. 1 tej ustawy – niezastosowanie jej art. 8. Wnosząc o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroków sądów obydwu instancji, skarżący wskazał, że ich wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 3982 § 1 zdanie

13 drugie k.p.c.), a także brak przesłanek do wznowienia postępowania. Podniósł, że przez jego wydanie została mu wyrządzona szkoda w kwocie 1.690 zł.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

15 Na podstawie art. 4241

16 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z

17 prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, w związku z czym odniesienie się przez skarżącego do obydwu wyroków, Sądów pierwszej i drugiej instancji narusza ten przepis.

18 Skarżący nie uwzględnił także, że w utrwalonym stanowisku judykatury skarga, którą się posłużył w celu zakwestionowania orzeczenia o odmowie przyznania zasiłku chorobowego, wprowadzona do Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz uregulowaniami zawartymi w art. 417 – 4172

19 i 421 k.c., jako instrument badania

20 legalności działalności jurysdykcyjnej sądów powszechnych, może opierać się na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowało niezgodność orzeczenia z prawem (art. 4244 k.p.c. w związku z

21 art. 4171

22 § 2 k.c.), ma jednak charakter wyjątkowy i nie może być traktowana jako normalny środek prowadzący do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od Państwa w odniesieniu do każdego wadliwego wyroku. Usytuowana jest wśród nadzwyczajnych środków zaskarżenia i może odnieść zamierzony skutek tylko wówczas, gdy wskazane w niej naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany, oczywisty, elementarny. Innymi słowy, niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć - w ocenie Sądu Najwyższego - charakter ekstraordynaryjny. Tylko bowiem w takim przypadku 3

23 orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności (por. wyroki Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2005 r., II BP 1/05, OSNP z 2006 r. nr 23-24, poz. 351 oraz z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC z 2007 r. nr 2, poz. 35). Niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa (art. 4241 §

24 1 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 k.c. i art. 4171

25 § 2 k.c.) musi polegać na oczywistej

26 i rażącej obrazie prawa. Stan prawny wynikający z wykładni art. 77 ust. 1 Konstytucji nie może być bowiem rozumiany jako stworzenie podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wadliwego orzeczenia sądowego. (por. wyrok TK z 4 grudnia 2001 r., SK 18/00 - OTK z 2001 r. nr 8, poz. 256).

27 Zaskarżony wyrok nie jest niezgodny ze wskazanymi w skardze przepisami, uwzględniając, że ich wykładnia i zastosowanie była zgodna ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., II UK 86/08, OSNP 2010 nr 9-10, poz. 124), jasno stwierdzającym, że użytego w art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa pojęcia „ta sama choroba”, nie należy odnosić do tych samych numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10, gdyż nie chodzi o identyczne objawy odpowiadające numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego układu lub narządu, który – choć daje różne objawy, podpadające pod różne numery statystyczne – wciąż stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego narządu lub układu.

28 W związku z tym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249

29 § 1 k.p.c.).