Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2012 r., IV CZ 67/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2012 r., IV CZ 67/12

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 67/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 października 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

5 SSN Marta Romańska

6 SSA Władysław Pawlak (sprawozdawca)

7 w sprawie ze skargi dłużnika

8 na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w sprawie egzekucyjnej

9 z wniosku wierzyciela S. B. S. A. SA z siedzibą w Paryżu, Oddziału w Polsce z siedzibą w W.

10 przy uczestnictwie dłużnika A. B.,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2012 r.,

12 zażalenia dłużnika

13 na postanowienie Sądu Okręgowego

14 z dnia 20 lipca 2011 r.,

15 1. oddala zażalenie;

16 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego na rzecz radcy prawnego J. K. wynagrodzenie w kwocie 120 (sto dwadzieścia) zł. powiększonej o podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej dłużnikowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

17 2

18 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy, działający jako sąd drugiej instancji odrzucił, skargę kasacyjną dłużnika A. B. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 8 grudnia 2010 r., którym oddalił zażalenie dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 6 października 2008 r. (odrzucające zażalenie dłużnika na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie zwrotu wniosku dłużnika o wyłączenie sędziego).

19 W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 3981

20 k.p.c. skarga kasacyjna

21 przysługuje w sprawach, w których sąd drugiej instancji wydał prawomocne orzeczenie merytoryczne lub postanowienie o odrzuceniu pozwu albo umorzeniu postępowania. Tymczasem zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, ani też nie jest postanowieniem odrzucającym pozew albo umarzającym postępowanie.

22 Ponadto zwrócił uwagę, iż, stosownie do art. 871

23 § 1 k.p.c. w postępowaniu

24 przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. W przedmiotowej sprawie zaś dłużnik osobiście sporządził skargę kasacyjną.

25 Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał przepis art. 3986 § 2 k.p.c.

26 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

27 W zażaleniu wniesionym przez profesjonalnego pełnomocnika, dłużnik domaga się uchylenia postanowienia z dnia 20 lipca 2011 r. i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

28 Zarzucił naruszenie: art. 126 § 1 k.p.c. w zw. z art. 394 § 3 k.p.c. art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 3986

29 § 2 k.p.c. poprzez sprzeczne z interesem strony

30 zakwalifikowanie wniesionego pisma jako skargi kasacyjnej i w konsekwencji nieuzasadnione odrzucenie środka odwoławczego dłużnika; art. 130 § 5 k.p.c. poprzez jego zastosowanie; art. 871

31 § 1 k.p.c. poprzez niezasadne przyjęcie,

32 że brak podpisu profesjonalnego pełnomocnika na środku odwoławczym skierowanym do Sądu Najwyższego ma charakter braku nieusuwalnego.

33 Sąd Najwyższy zważył co następuje:

34 3

35 Odrzucony środek odwoławczy dłużnika zatytułowany przez niego jako „skarga kasacyjna i zażalenie”, a potraktowany przez Sąd drugiej instancji jako skarga kasacyjna, został sporządzony z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. W związku

36 z tym taki środek odwoławczy niezależnie od nazwy, którą mu nadała strona pozbawiona zdolności postulacyjnej podlegał odrzuceniu. Stosownie do powołanego przepisu, w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów i radców prawnych, co oznacza, iż skarga kasacyjna czy też zażalenie powinny być sporządzone i podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika, chyba że strona jest osobą mającą kwalifikacje wskazane w § 2 tegoż artykułu. Konsekwencją braku zdolności postulacyjnej strony jest niedopuszczalność środka odwoławczego skierowanego przez nią osobiście do Sądu Najwyższego, skutkującą odrzuceniem go bez wzywania o jego uzupełnienie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11, nie publ. i z dnia 21 września 2011 r. I CZ 59/11 nie publ.).

37 Po drugie, wniesiony przez dłużnika środek odwoławczy podlegał odrzuceniu nie tylko na podstawie wskazanej przez Sąd drugiej instancji, tj. art. 3981 § 1 k.p.c.,

38 ale także ze względu na treść art. 3941

39 § 2 k.p.c. Mianowicie, postanowienie,

40 którego dotyczył ten środek było wydane w wyniku kontroli instancyjnej, a w dodatku nie było orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, jak również ze względu na przedmiot sprawy zażalenie nie było dopuszczalne, skoro w tego rodzaju sprawach (skarga na czynność komornika) skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

41 W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39814 k.p.c.

42 w zw. z art. 3941

43 § 3 k.p.c.

44 O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej dłużnikowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym orzeczono w oparciu o przepisy § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1pkt 8 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.1349 z poz. zm.).