Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2015 r., IV CZ 14/15

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2015 r., IV CZ 14/15

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 14/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 maja 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Krzysztof Strzelczyk

6 SSN Kazimierz Zawada

7 w sprawie z powództwa A. Z.

8 przeciwko H. K., J. K. i J. K.

9 o wydanie nieruchomości,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2015 r.,

11 zażalenia powoda

12 na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

13 z dnia 27 stycznia 2015 r.,

14 oddala zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił jako niedopuszczalną skargę kasacyjną powoda A. Z. od wyroku tego Sądu z dnia 16 września 2014 r., którym oddalona została jego apelacja od wyroku Sądu Rejonowego w K., oddalającego powództwo o wydanie części bliżej w pozwie opisanej nieruchomości. Sąd ustalił, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie osiąga progu kwotowego przewidzianego w art. 3982

17 § 1 k.p.c., gdyż wartość przedmiotu

18 zaskarżenia nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu, którą powód oznaczył na kwotę 3.000 zł, a w sprawie nie doszło do rozszerzenia powództwa. W zażaleniu powód zarzucił, iż Sąd błędnie uznał, że skarga jest niedopuszczalna w sytuacji, w której wartość przedmiotu sporu powód „szacuje obecnie” na kwotę 60.000 zł.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zgodnie z art. 3982

21 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

22 w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Powód w pozwie oznaczył wartość przedmiotu sporu na kwotę 3.000 zł, która nie podlegała badaniu w dalszym toku postępowania i pozostała wiążąca. Wartość przedmiotu sporu stanowi podstawę ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji, a następnie w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 368 § 2 k.p.c., w sprawach o prawa majątkowe wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji, jak również w skardze kasacyjnej (art. 39821 k.p.c.) może być oznaczona na kwotę wyższą niż wartości przedmiotu sporu wówczas, gdy powód rozszerzył powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie. Skarżący nie wykazał, aby sytuacja taka wystąpiła w sprawie. W kategoriach oczywistego nieporozumienia należy potraktować pogląd skarżącego, jakoby rozszerzenie powództwa mogło nastąpić poprzez oznaczenie w skardze „nowej” wartości przedmiotu sporu na kwotę, „która dopuszcza wniesienie skargi”, uzupełniony twierdzeniem, że „ma prawo rozszerzać powództwo do czasu merytorycznego zakończenia sprawy”. Powód oczywiście błędnie rozumie pojęcie „rozszerzenia powództwa” i równie błędnie twierdzi, że jest ono dopuszczalne 3

23 w skardze kasacyjnej, a zatem po prawomocnym zakończeniu sprawy.

24 Rozszerzenie powództwa polega na rozszerzeniu żądania pozwu bądź wystąpieniu z nowym roszczeniem i może nastąpić jedynie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, i tylko wyjątkowo przed sądem drugiej instancji (art. 383 w zw. z art. 193 k.p.c.).

25 Sąd Okręgowy trafnie uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie była w niniejszej sprawie wyższa od wartości przedmiotu sporu, co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3982

26 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3986

27 § 2 k.p.c., a tym samym uzasadniało oddalenie

28 zażalenia przez Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3941 § 3 w zw. art. 39814

29 k.p.c.