Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2010 r., IV CZ 12/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2010 r., IV CZ 12/10

Tekst

1 Sygn. akt IV CZ 12/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 kwietnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

6 SSN Józef Frąckowiak

7 ze skargi uczestnika postępowania

8 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w B.

9 z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca (...),

10 w sprawie z wniosku J. J.

11 przy uczestnictwie A. J.

12 o podział majątku wspólnego,

13 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2010 r.,

14 zażalenia uczestnika postępowania

15 na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

16 z dnia 22 grudnia 2009 r. i 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r., w pozostałej części odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

17 Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę uczestnika postępowania A. J. o wznowienie postępowania o podział majątku wspólnego.

18 2

19 Zażalenie na powyższe orzeczenie, wniesione osobiście przez uczestnika postępowania, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 grudnia 2009 r. wobec braku zdolności postulacyjnej skarżącego.

20 Również i to postanowienie skarżący, zastępowany tym razem przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył zażaleniem. Wnosząc o jego uchylenie zarzucał, że nie został pouczony o sposobie zaskarżenia postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. Jednocześnie skarżący wnosił o uchylenie także poprzedzającego go postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r., które już wcześniej odrębnie zaskarżył. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że rozpoznaniu podlega wyłącznie zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. Jednoczesne ponowne zaskarżenie również poprzednio wydanego w dniu 11 grudnia 2009 r. postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania nie było dopuszczalne, skoro skarżący już wcześniej wniósł na nie zażalenie, stanowiące przedmiot rozpoznania postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. W tym zakresie zatem to ponownie wniesione zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 3941 § 3 w związku z

22 art. 39821

23 , 373 i 370 k.p.c.

24 Dopuszczalne było zatem jedynie wniesienie zażalenia od postanowienia z dnia 22 grudnia 2009 r., którym odrzucone zostało osobiście wniesione przez uczestnika zażalenie od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania. Zażalenie to nie jest zasadne. Postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r. zostało prawidłowo i skutecznie doręczone pełnomocnikowi uczestnika ustanowionemu w postępowaniu o podział majątku wspólnego. Zgodnie z art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa między innymi umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jeżeli strona działa w sprawie przez pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 § 3 k.p.c.), a wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienia doręcza się profesjonalnym pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2 k.p.c. a contrario). Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia 2009 r., jako postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, uczestnikowi służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941

25 § 2 k.p.c.). W postępowaniu przed

26 Sądem Najwyższym obowiązuje jednak zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z 3

27 postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji (art. 871

28 § 1 k.p.c.). Artykuł 871

29 § 2 i 3 k.p.c. przewiduje wyjątki od tej zasady,

30 okoliczności te nie zachodziły jednak w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów zażalenie na postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r., wniesione osobiście przez uczestnika podlegało odrzuceniu, a rozstrzygające o tym postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. jest prawidłowe.

31 Wobec powyższego, na podstawie art. 39814

32 w zw. z art. 3941

33 § 3 k.p.c., Sąd

34 Najwyższy orzekł jak w sentencji.