Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2010 r., IV CSK 98/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2010 r., IV CSK 98/10

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 98/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 maja 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Marek Sychowicz

5 w sprawie z powództwa J. J.

6 przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w G.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 14 maja 2010 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej powoda

11 od wyroku Sądu Apelacyjnego

12 z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

13 i od wyroku Sądu Okręgowego w G.

14 z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I C (…),

15 1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I C (…);

16 2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w pozostałej części;

17 3. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

18 1. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji (art. 3981

19 § 1 k.p.c.). W części, w której skarga kasacyjna wniesiona 2

20 została przez powoda od wyroku sądu pierwszej instancji jest ona niedopuszczalna i na podstawie art. 3986

21 § 2 i 3 k.p.c. podlega odrzuceniu.

22 2. Stosownie do art. 3989

23 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

24 do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

25 Brak jest którejkolwiek z powyższych okoliczności uzasadniających przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez powoda.

26 W szczególności przyjęcia skargi do rozpoznania nie uzasadnia powołanie się przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, na to, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, że zachodzi nieważność postępowania i że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

27 Zagadnienia prawne przedstawione przez skarżącego nie są zagadnieniami istotnymi w rozumieniu art. 3989

28 § 1 pkt 1 k.p.c., wymagającymi rozstrzygnięcia przez

29 Sad Najwyższy. Sformułowane zostały w sposób nader ogólny i sprowadzają się do żądania od Sądu Najwyższego „ustalenia kryteriów…” bądź „określenia zasad…” postępowania, które powinny obowiązywać sąd w toku rozpoznawania sprawy. Zasady te wynikają z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego a ich treść została wyjaśniona w nauce procesu cywilnego i w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego. Należy dodać, że zagadnienia sformułowane przez skarżącego wiążą się z podstawą, na jakiej oparta została skarga kasacyjna (art. 3983

30 § 1 pkt 2 k.p.c.), a zarzuty nią objęte

31 dotyczą postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Zarzuty te uchylają się spod rozpoznania skargi kasacyjnej w zakresie w jakim nie została ona odrzucona. Także z tego powodu w sprawie nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zagadnień prawnych wiążących się z tymi zarzutami.

32 W postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym powód nie był pozbawiony możności obrony swych praw i postępowanie to nie jest dotknięte nieważnością (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Nie zachodzi też żadna inna podstawa nieważności tego postępowania. Wbrew przekonaniu skarżącego skarga kasacyjna przez niego wniesiona nie jest oczywiście uzasadniona. Okoliczność, że jej jedyna podstawa – naruszenia przepisów postępowania nie zawiera zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez sąd drugiej instancji, wskazuje wprost na niezasadność skargi.

33 3

34 Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. postanowił

35 odmówić przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez powoda od wyroku sądu drugiej instancji.

36 3. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 98 § 1 i 3, art. 99 oraz art. 109 § 2 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).