Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2013 r., IV CSK 127/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2013 r., IV CSK 127/13

Tekst

1 Sygn. akt IV CSK 127/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 czerwca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Irena Gromska-Szuster

5 w sprawie z wniosku J. P.

6 przy uczestnictwie M. P.

7 o podział majątku wspólnego,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

9 w dniu 25 czerwca 2013 r.,

10 na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

11 od postanowienia Sądu Okręgowego w B.

12 z dnia 10 maja 2012 r.,

13 1) odrzuca skargę kasacyjną;

14 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki

15 postępowania kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

16 2

17 Na wezwanie Sądu do usunięcia braku skargi kasacyjnej przez zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienia tego wniosku - pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na art. 3989

18 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. stwierdzając,

19 że: „prawidłowe zastosowanie art. 43 § 1-3 k.r.o., w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy, stanowiącym element uzasadnienia niniejszego wniosku wymaga wykładni czy nie zostały pogwałcone przepisy art. 43 § 1-3 k.r.o. Podnieść należy, że w tej sprawie występuje rażąca niezgodność rzeczywistego stanu z ustaleniami Sądu obu instancji i to powoduje, że konieczne jest rozstrzygnięcie w drodze skargi kasacyjnej”.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Zgodnie z art. 3984

22 § 2 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi

23 kasacyjnej jest zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy spełnienie tej przesłanki wymaga wskazania, na której z podstaw przedsądu przewidzianych w art. 3989

24 § 1 k.p.c. skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz wykazania, w wyodrębnionym, profesjonalnym wywodzie prawnym, dlaczego w jego ocenie zachodzi wskazana przesłanka przedsądu. Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej (porównaj między innymi postanowienia z dnia 19 czerwca 2008 r. II UK 55/08, z dnia 13 czerwca 2008 r. III CSK 104/08, z dnia 24 września 2008 r. II CZ 61/08 i z dnia 8 października 2010 r. II PZ 32/10).

25 Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej wnioskodawcy nie spełnia tego wymagania. Poprzestano w nim bowiem na wskazaniu art. 3989

26 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., jako podstawy wniosku oraz art. 43 § 1-3 k.r.o., jako przepisu wymagającego wykładni „w okolicznościach faktycznych sprawy”, natomiast nie przedstawiono żadnego wywodu prawnego, z którego wynikałoby jakie istotne zagadnienie prawne występuje w sprawie oraz dlaczego i w jakim zakresie przepis art. 43 § 1-3 k.r.o. wymaga wykładni Sądu Najwyższego. 3

27 Nie zostało zatem spełnione wymaganie skargi kasacyjnej przewidziane w art. 3984 § 2 k.p.c., co prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art.

28 3986

29 § 2 k.p.c.

30 Na marginesie należy zwrócić uwagę, że choć sprawa toczy się w postępowaniu nieprocesowym, profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy zarówno w skardze kasacyjnej jak i w jej uzupełnieniu określa wnioskodawcę jako „powoda”, a siebie jako „pełnomocnika powoda”, co jest oczywiście błędne. Na wniosek uczestniczki postępowania zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy zasądził na jej rzecz od wnioskodawcy koszty postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821

31 k.p.c.

32 jw