Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2009 r., IV CNP 9/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2009 r., IV CNP 9/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 9/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 marca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Józef Frąckowiak

5 w sprawie ze skargi pozwanego

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.

7 z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt I[...],

8 w sprawie z powództwa E.B. i Prokuratora Rejonowego w G.

9 działającego na rzecz E.B.

10 przeciwko P.F.

11 o eksmisję,

12 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

13 w dniu 27 marca 2009 r.,

14 odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz powódki E.B. kwotę 400 (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

15 2

Uzasadnienie

16 Wniesiona przez pozwanego P.F., zastępowanego przez adwokata S.J., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 października 2007 r. podlegała odrzuceniu z następującej przyczyny.

17 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

18 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

19 „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

20 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

21 warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

22 Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia. Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245

23 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245

24 § 1 pkt 5 k.p.c.

25 Dodatkowo wskazać należy, że w skardze pozwany nie uprawdopodobnił szkody jaką poniósł w związku w wydaniem zaskarżonego wyroku. Brak w niej 3

26 bowiem przytoczenia dowodów na to, że wskutek eksmisji pozwanego z mieszkania poniósł on jakiekolwiek koszty z tym związane. Skarga pozwanego nie spełnia więc także niezbędnego wymogu, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4

27 k.p.c.

28 Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., odrzucił skargę. O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412

29 k.p.c.

30 jz