Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2013 r., IV CNP 58/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2013 r., IV CNP 58/12

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 58/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 stycznia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Irena Gromska-Szuster

5 w sprawie ze skargi powodów

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

7 z dnia 21 grudnia 2011 r.,

8 w sprawie z powództwa M. D. i J. D.

9 przeciwko Gminie Miejskiej B.

10 o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie o ustalenie nieważności umowy sprzedaży,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 10 stycznia 2013 r.,

13 1) odrzuca skargę;

14 2) zasądza od M. D. i J. D. solidarnie na rzecz Gminy Miejskiej B.

15 kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

16 2

Uzasadnienie

17 Powodowie M. D. i P. D. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalającego ich apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo przeciwko Gminie Miejskiej B. o zobowiązanie strony pozwanej do złożenia oświadczenia woli o zwrotnym przeniesieniu na nią własności określonej w pozwie nieruchomości, nabytej przez powodów od strony pozwanej umową notarialną z dnia 5 sierpnia 1991 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności tej umowy, jako sprzecznej z zasadami współżycia społecznego.

18 Zarzucili naruszenie art. 29 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jedn. tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) oraz art. 487 par.2 k.c. Stwierdzili, że wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody poprzez utratę przez skarżących spodziewanych korzyści z tytułu niedoszłej umowy sprzedaży, mocą której skarżący przenieśliby z powrotem na Gminę Miejską B. prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego wyżej prawomocnego wyroku i wskazali, że jego wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż brak jest podstaw materialnoprawnych do wznowienia postępowania i z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Zgodnie z art. 4245

21 § 1 pkt. 3, 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt. 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt. 4) oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt. 5). Są to wymagania konstrukcyjne skargi, których brak powoduje jej odrzucenie, bez wzywania do ich uzupełnienia.

22 Skarga powodów nie spełnia powyższych wymagań.

23 3

24 Nie wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny. Nie spełnia tego wymagania stwierdzenie, że zaskarżony wyrok narusza określone przepisy prawa w sposób wskazany w skardze, gdyż to stwierdzenie stanowi spełnienie wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1

25 pkt.2 k.p.c., a więc przytoczenia podstaw skargi i nie jest tożsame z wymaganym w pkt.3 wskazaniem przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny. Nie zostało również uprawdopodobnione wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Wymaga to bowiem - jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy – określenia wysokości, postaci i czasu powstania szkody oraz jej związku przyczynowego z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także przedstawienia dowodów lub innych środków uwiarygodniających powstanie szkody ( porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC/7-8/14). W rozpoznawanej skardze nie podano wysokości szkody, jej postaci, czasu powstania ani związku z wydaniem zaskarżonego wyroku, jak również nie przedstawiono żadnych dowodów lub innych środków mogących uprawdopodobnić powstanie szkody. Nie wykazano również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wskazał Sąd Najwyższy, wymaga to wykazania, w drodze odrębnego, wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości wywodu prawnego zawierającego analizę prawną przepisów dotyczących środków zaskarżenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych istniejących środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Konieczne jest zatem przeprowadzenie wyczerpującej analizy takich środków jak skarga kasacyjna, wznowienie postępowania czy powództwa przeciwegzekucyjne i wykazanie, poprzez przytoczenie wyczerpujących argumentów prawnych, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze tych środków nie było i nie jest możliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.). Rozpoznawana skarga nie zawiera żadnej analizy ani argumentów w przedmiocie niemożności 4

26 skorzystania ze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania, jak również w ogóle nie odnosi się do możliwości wzruszenia wyroku w drodze powództw przeciwegzekucyjnych.

27 Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

28 k.p.c. odrzucił skargę, a na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1 i art. 42412 k.p.c.

29 zasądził od powodów na rzecz strony pozwanej zwrot kosztów postępowania związanych z wniesieniem odpowiedzi na skargę zawierającej wniosek o zasądzenie tych kosztów.