Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2011 r., IV CNP 52/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2011 r., IV CNP 52/11

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 52/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 października 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Dończyk

5 w sprawie ze skargi pozwanego

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

7 z dnia 20 stycznia 2011 r.,

8 w sprawie z powództwa I. S.

9 przeciwko K. S.

10 o rozwód i alimenty,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 27 października 2011 r.,

13 1) odrzuca skargę;

14 2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 270

15 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów

16 postępowania przed Sądem Najwyższym.

17 2

Uzasadnienie

18 Pozwany K. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Stosownie do art. 4245

21 § 1 pkt 3 k.p.c., jednym z wymogów prawidłowego

22 sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi). W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść wyroku sądu może odpowiadać prawu, tj. prawidłowo rozstrzygać o oddanym pod osąd roszczeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2008 r., III CNP 50/08, OSNC ZD 2009, poz. 59). Dlatego też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest, zdaniem autora skargi, niezgodne, należeć powinno, do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.

23 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, w części określającej jej istotę (jej treść) – w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

24 § 1 k.p.c. – powinna zawierać między innymi

25 „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

26 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

27 warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1

28 3

29 pkt 5 k.p.c., skarżący musi „wykazać” (nie tylko „wskazać”), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

30 Wreszcie, zgodnie z art. 4245

31 § 1 pkt 6 k.p.c., skarga powinna zawierać

32 wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, tymczasem skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

33 Wniesiona skarga nie spełnia wymogów wynikających art. 4245 § 1 pkt 3, 5

34 i 6 k.p.c. i dlatego podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

35 O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, na wniosek powódki, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412

36 k.p.c.