Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., IV CNP 4/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., IV CNP 4/10

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 4/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 kwietnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosław Bączyk

5 w sprawie ze skargi pozwanego

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w O.

7 z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt IX Ca (…),

8 w sprawie ze skargi pozwanego

9 o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L.

10 z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt I C (…)

11 w sprawie z powództwa Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W.

12 przeciwko Z. R.

13 o zapłatę,

14 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

15 w dniu 15 kwietnia 2010 r.,

16 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

17 Z. R. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 lutego 2009 r., w którym uchylony został wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2008 r. (obejmujący oddalenie skargi Z. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia 2

18 2006 r.) i w którym odrzucono wspomnianą skargę. Zaskarżeniem skargą objęta została ta część zaskarżonego postanowienia, w której odrzucono skargę o wznowienie postępowania. Skarżący powoływał się na przepis art. 4241 § 2 k.p.c. i stwierdzał, że

19 zaskarżone postanowienie z dnia 24 lutego 2009 r. wydane zostało niezgodnie z art. 48 § 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w wyniku „orzekania co do skargi o wznowienie postępowania przez tego samego sędziego Sądu Rejonowego (...), który wydał orzeczenie objęte skargą (o wznowienie)”. Według skarżącego, wydane orzeczenie w zaskarżonej części wyrządziło skarżącemu szkodę, bowiem „doprowadziło do niemożności wzruszenia orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji świadczenie nienależnego”. Skarżący nie mógł wzruszyć zaskarżonego orzeczenia w drodze innych dostępnych środków prawnych.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Jednym z podstawowych wymogów formalnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji jest m. in. oznaczenie orzeczenia, od którego skarga została wniesiona (art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.).

22 W konsekwencji do tego właśnie, kwestionowanego w skardze, orzeczenia mają odnosić się zarzuty świadczące o jego niezgodności z prawem (art. 4245 § 1 pkt 3

23 k.p.c.).

24 Jako orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. skarżący

25 wskazał we wstępnej części skargi prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 24 lutego 2009 r. [sygn. Akt – IX (…)]. Jednocześnie powołał się na przepisy prawa procesowego (art. 48 § 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c.), które mogą odnosić się jednak do innych orzeczeń, poprzedzających zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono bowiem, że wyrokiem z dnia 25 września 2008 r. [sygn. akt I C (…)] Sąd oddalił skargę skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 28 grudnia 2006 r. [I C (…)], przy czym w rozpoznaniu skargi o wznowienie brał udział ten sam sędzia Sądu Rejonowego, który uczestniczył wcześniej w wydaniu nakazu zapłaty z dnia 19 grudnia 2005 r. [I Nc (…)]. Oznacza to, że zarzuty niezgodności z prawem kierowane są w istocie wobec innego orzeczenia niż wskazanego we wstępnej części skargi. W tej sytuacji istnieją usprawiedliwione podstawy do odrzucenia skargi (art. 4248 § 1 k.p.c.).