Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r., IV CNP 36/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r., IV CNP 36/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 36/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 czerwca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie ze skargi powódki

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E.

7 z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

8 w sprawie z powództwa M.B.

9 przeciwko H. SA (poprzednio HD. SA)

10 o zapłatę i rentę,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

12 w dniu 5 czerwca 2009 r.,

13 odrzuca skargę

Uzasadnienie

14 2

15 Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w E. oddalił powództwo M.B.

16 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia strona powódka zarzuciła naruszenie art. 38 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, naruszenie art. 822 § 1 k.c. i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 4241

18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

19 z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 4241 § 2 k.p.c.

20 W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

21 W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego apelacją, która z powodu nie opłacenia opłatą podstawową została odrzucona, a zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji zostało oddalone. Nie zaskarżenie wyroku nastąpiło więc nie na skutek wyjątkowych okoliczności, lecz w wyniku błędnego działania pełnomocnika powódki. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (nie publ.) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego, przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za potraktowaniem sytuacji 3

22 jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Strona skarżąca jakiejkolwiek tego typu okoliczności nie wskazała.

23 Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia 2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia 13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).

24 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424-8 § 2

25 k.p.c.).