Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2010 r., IV CNP 100/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2010 r., IV CNP 100/09

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 100/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 lutego 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Strzelczyk

5 w sprawie ze skargi powoda

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt I ACa (…),

7 w sprawie z powództwa J. J.

8 przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu w G.

9 o zapłatę,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

11 w dniu 24 lutego 2010 r.,

12 odrzuca skargę i nie obciąża powoda kosztami postępowania skargowego.

Uzasadnienie

13 Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa J. J. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu w G. o zapłatę wyrokiem z dnia 8 października 2008 r. oddalił apelację powoda rozstrzygając o kosztach postępowania jak w sentencji.

14 Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia zarzucając Sądowi drugiej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 k.c.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w 2

17 drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 §

18 1 k.p.c.). Na zasadzie wyjątku od powyższej reguły skargę można wnieść od orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch dodatkowych przesłanek, tj. istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2

19 k.p.c.).

20 W ugruntowanym już orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że za wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241

21 § 2 k.p.c. można uznać np.

22 nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu, a zatem, że w przepisie tym chodzi o sytuacje, gdy nie skorzystanie z przysługującego stronie środka odwoławczego spowodowane było wyjątkowymi okolicznościami, które obiektywnie uniemożliwiały jej wniesienie tego środka (zob. np. postanowienie SN z 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113; postanowienie SN z 19 października 2006 r., III BU 2/06, OSNP 2007, nr 17-18, poz. 263; postanowienie SN z 22 marca 2007 r., II CNP 35/07, niepubl; postanowienie SN z 12 grudnia 2007 r., I CNP 111/07, niepubl; postanowienie SN z 27 listopada 2008 r., II CNP 105/08, niepubl; wyrok SN z 24 czerwca 2009 r., I CNP 28/09, niepubl.). Powód wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu drugiej instancji wskazał, że skarga kasacyjna wniesiona od tego orzeczenia została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 6 lutego 2009 r. oraz że w tej sytuacji wniesienie skargi uzasadnione jest występowaniem w sprawie wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 4241

23 § 2 k.p.c.

24 W ocenie Sądu Najwyższego skarżący nie wykazał, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający dopuszczalność skargi. Przytoczona przez niego argumentacja zmierza co najwyżej do wykazania, że niezgodność z prawem wynika z naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela. Skarżący stwierdził bowiem, że w prawomocnie zakończonym postępowaniu zmierzał do uzyskania ochrony prawnej w związku z naruszeniem jego godności, jego dóbr osobistych. Przytoczył treść art. 30 Konstytucji RP oraz wyraził pogląd, że przedmiot niniejszego postępowania dotyka 3

25 samych źródeł wszystkich konstytucyjnych praw obywatelskich, co pozwala przyjąć, że występuje szczególny przypadek uzasadniający wniesienie skargi. Skarżący nie wyjaśnił natomiast jakie wyjątkowe okoliczności spowodowały to, że nie mógł skorzystać z przysługującego mu środka prawnego, a konkretnie skargi kasacyjnej. Przeciwnie, w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że skarga kasacyjna została odrzucona. Okoliczność ta nie stanowi jednak wyjątkowego wypadku usprawiedliwiającego wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (zob. np.

26 postanowienie SN z 27 listopada 2008 r., II CNP 105/08, niepubl; postanowienie SN z 20 lutego 2008 r., I CNP 4/08, niepubl.).

27 Zważyć też należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., na

28 wnoszącym skargę ciąży obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, przy czym obowiązek ten jest niezależny od wymogu przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.). Skarżący

29 nie uczynił zadość temu obowiązkowi, co powoduje, że skarga dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez wzywania do jego usunięcia – art. 4248

30 § 1 k.p.c. (por. post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post. SN z 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, niepubl.).

31 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z

32 art. 4245

33 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 4248

34 § 2 k.p.c. odrzucił skargę o stwierdzenie

35 niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, orzekając o kosztach postępowania zgodnie z art. 102 k.p.c.