Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r., II PK 257/08

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r., II PK 257/08

Tekst

1 Sygn. akt II PK 257/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 9 kwietnia 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

5 SSN Zbigniew Myszka

6 SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa B. S.

8 przeciwko K.T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

9 o odszkodowanie, premię i zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 kwietnia 2009 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 8 kwietnia 2008 r., oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

11 Powód B. S. domagał się zasądzenia od pozwanej K.T. Spółka z o.o. w W. kwoty 35.045 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz tytułem odszkodowania za naruszenie zakazu dyskryminacji w zatrudnianiu. Następnie rozszerzył powództwo 2

12 o kwotę 8.739,63 zł. wraz z ustawowymi odsetkami, na którą składały się kwota 5.239,63 zł. tytułem premii za IV kwartał oraz kwota 3.500 zł. tytułem nienależnie pobranych opłat za używany przez powoda służbowy telefon i samochód. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych G. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5. 235, 63 zł. brutto tytułem premii wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 lutego 2007 r. do dnia zapłaty (pkt I); oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II). Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy po rozpoznaniu apelacji powoda od powyższego wyroku Sądu Rejonowego jedynie sprostował zaskarżony wyrok w ten sposób, że zamiast kwoty „5.235,63” wpisał kwotę „5.239,63” natomiast apelację oddalił.

13 Sąd drugiej instancji odnosząc się do żądania powoda odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało skutecznie złożone powodowi w dniu 23 stycznia 2007 r. Odwołanie powoda od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia i związane z nim żądanie odszkodowania jest spóźnione (art. 264 § 2 k.p.) ponieważ pozew został złożony do sądu w dniu 8 lutego 2007 r., a termin do jego wniesienia upłynął w dniu 6 lutego 2007 r. Wobec powyższego, zbędne było rozpoznanie zarzutów apelacji powoda dotyczących ustaleń faktycznych odnośnie zasadności rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia.

14 Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył skargą kasacyjną powód w części oddalającej apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie żądania odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów prawa o rozwiązywaniu umów w kwocie 21. 027 zł. Skarga kasacyjna ma dwie podstawy.

15 W ramach podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucono niewłaściwe zastosowanie art. 264 § 2 k.p. przez przyjęcie, że odwołanie powoda od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone z opóźnieniem.

16 3

17 W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania skarga zarzuca naruszenie:

18 a) art. 316 § 1 k.p.c przez wydanie wyroku bez uwzględnienia całości stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, tj. z pominięciem dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, z datą 6 lutego 2007 r., co doprowadziło do uznania, że odwołanie powoda zostało wniesione z opóźnieniem;

19 b) art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnej ocenie dowodów i braku wszechstronnej oceny wszystkich istotnych dowodów przez pominięcie dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, z datą 6 lutego 2007 r., co doprowadziło do uznania, że odwołanie powoda zostało wniesione z opóźnieniem;

20 c) art. 316 § 1 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. przez wydanie wyroku bez uwzględnienia całości stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy oraz bez uwzględnienia wszystkich zarzutów apelacji przez brak rozpoznania zarzutu apelacji dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku Sądu pierwszej instancji polegającego na przyjęciu, że w sytuacji, w której u pracodawcy brak było jakichkolwiek pisemnych regulacji zakazujących ujawniania wysokości wynagrodzeń pracowników, a powód nie został indywidualnie zobowiązany do utrzymywania w tajemnicy wyżej wymienionych informacji, u pozwanego istniał niepisany obowiązek zachowania w tajemnicy informacji o wysokości wynagrodzeń współpracowników, który należał do kategorii podstawowych obowiązków pracowniczych powoda, który to błąd doprowadził do naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 52 § 1 pkt 1 k.p. przez przyjęcie, że przesłanie przez powoda w 4

21 dniu 19 stycznia 2007 r. współpracownikom z działu e-maila zawierającego dane dotyczące wysokości premii pracowników działu stanowiło przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

22 Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. w części oddalającej apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie żądania odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów prawa o rozwiązywaniu umów w kwocie 21.027 zł. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania we wskazanym wyżej zakresie oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje lub orzeczenie co do istoty sprawy w części zaskarżonej poprzez uwzględnienie powództwa co do kwoty 21.027,00 odszkodowania i zasądzenie kosztów postępowania.

23 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd drugiej instancji wydając wyrok nie uwzględnił całości stanu rzeczy w chwili zamknięcia rozprawy, pominął bowiem znajdujący się w aktach sprawy dowód z potwierdzenia nadania listem poleconym pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z datą 6 lutego 2007 r. Wobec tego nawet, gdyby przyjąć, że rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło w dniu 23 stycznia 2007 r. to odwołanie od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, złożone w dniu 6 lutego 2007 r., zostało złożone w terminie z art. 264 § 2 k.p.

24 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

25 Niezachowanie przez pracownika terminu do zaskarżenia czynności prawnej pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy (art. 264 k.p.) wyłącza potrzebę rozważenia zasadności i legalności przyczyn rozwiązania umowy o pracę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2001 r. I PKN 693/00, OSNP 2003/22/539).

26 Powyższa sytuacja stanowi podstawę zaskarżonego wyroku i sytuacji tej dotyczą obie podstawy skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej nie jest kwestionowana ocena prawna zaskarżonego wyroku co do konsekwencji 5

27 prawnych niezachowania określonego w art. 264 k.p. terminu do odwołania od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Nie są też kwestionowane ustalone w zaskarżonym wyroku daty złożenia powodowi oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, oraz że w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6 lutego 2007 r. Sąd drugiej instancji ustalił, że „pozew noszący datę 6 lutego 2007 r. do Sądu złożył w dniu 8 lutego 2007 r. jego kwalifikowany pełnomocnik”. W związku ze stwierdzeniem uchybienia terminu określonego w art. 264 § 2 k.p., Sąd rozważał – jak to określił dla porządku – czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy powoda, jednakże na podstawie wyjaśnień powoda, ustalił, że w okolicznościach podanych przez powoda „nie może być mowy o braku winy po stronie powoda w uchybieniu terminu”.

28 W rozpatrywanej skardze kasacyjnej jej podstawa nie obejmuje kwestii związanych z przywróceniem terminu w trybie art. 265 k.p. Jedynym dotyczącym podstawy prawnej oddalenia roszczeń pozwu ustaleniem zakwestionowanym w skardze kasacyjnej jest data wniesienia odwołania. Skarżący powołuje się na załącznik nr 1 do notatki służbowej z dnia 15 maja 2007 r. (k. 2 akt), na którym – według skarżącego – znajduje się nierozpatrzone przez Sąd drugiej instancji „potwierdzenie nadania listu poleconego nr 154017248 z datą 06 lutego 2007 r., które to potwierdzenie stanowi dowód złożenia odwołania od rozwiązania umowy o pracę.

29 Powyższy zarzut jest bezzasadny, gdyż – wbrew twierdzeniu skarżącego – notatka służbowa, na którą się on powołuje dokładnie odpowiada ustaleniom Sądu. W notatce tej stwierdza się, że „W dniu 15 maja 2007 r. do sekretariatu Wydziału Pracy stawił się r. pr. G. K. który poinformował, że w dniu 8 lutego 2007 r., wysłał do Sądu listem poleconym z powództwa B.a S. przeciwko K.T. Sp. z o.o. (na potwierdzenie czego złożył dowód nadania listu w urzędzie pocztowym)”. Ponadto w notatce tej zapisano, że pozew B. S. został zarejestrowany przez biuro podawcze 13 lutego 2007 r.

30 Także dołączone do tej notatki „potwierdzenie nadania”, na które powołuje skarżący zawiera stempel pocztowy z datą 8 lutego 2007 r., co jednoznacznie 6

31 potwierdza treść notatki i stanowi niebudzącą wątpliwości podstawę ustalenia dokonanego przez Sąd.

32 Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności skargi Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39814

33 k.p.c.

34 /tp/