Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2026 r., II KZ 43/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2026 r., II KZ 43/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 26 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Andrzej Stępka

4 w sprawie T. R. oskarżonego o czyn z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2026 r.

5 osobistego zażalenia oskarżonego T. R. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.

6 postanowił pozostawić zażalenie bez rozpoznania jako bezprzedmiotowe.

Uzasadnienie

7 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego T. R. wyrokiem z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 104/21 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Po wydaniu wyroku na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec T. R. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 20 października 2026 r. Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego. Po jego rozpoznaniu, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2026 r., II KZ 38/26, zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uchylił wobec T. R. orzeczenie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania.

8 W dniu 12 sierpnia 2026 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego osobiste zażalenie oskarżonego na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., o zastosowaniu wobec T. R. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W zażaleniu tym oskarżony zarzucił brak istnienia wobec niego przesłanek do stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w szczególności z art. 249 § 1 k.p.k. i z art. 258 § 2 k.p.k. W konkluzji wniósł o niestosowanie wobec niego tego śropdka zapobiegawczego.

9 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

10 Osobiste zażalenie oskarżonego T. R. należało pozostawić bez rozpoznania jako bezprzedmiotowe. Sąd Najwyższy podziela pogląd, że skoro zaskarżone obecnie przez samego oskarżonego postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania było już przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego na skutek rozpoznania zażalenia obrońcy oskarżonego i zostało ono zmienione (uchylono ten środek zapobiegawczy), to obecnie nie powinno być ponownie rozpoznawane kolejne zażalenie zarówno z powodu przeszkody prawomocnego zakończenia postępowania w tej materii, jak i z powodu bezprzedmiotowości tejże skargi. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia.