Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2026 r., II KO 127/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2026 r., II KO 127/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 26 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Andrzej Tomczyk

4 w sprawie P. D. po rozpoznaniu 26 października 2026 r.

5 na posiedzeniu w Izbie Karnej, wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II AKa 93/20, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 listopada 2019 r., sygn. akt XVIII K 206/19, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

6 postanowił odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

Uzasadnienie

7 W dniu 14 września 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek P. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2020 r., sygn. II AKa 93/20, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 listopada 2019 r., sygn. XVIII K 206/19.

8 W piśmie tym skazany podniósł, że wymierzona wobec niego kara pozbawienia wolności była dla niego krzywdząca. Wskazał na długi czas odbywania tej kary, a przez to brak możliwości zajęcia się rodziną (rodzice w wieku emerytalnym oraz konkubina z dwojgiem dzieci).

9 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

10 Unormowanie wynikające z treści art. 545 § 3 k.p.k. określa możliwość odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (obrońca lub pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność.

11 W judykaturze prezentowany jest pogląd, że uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny jest zatem dopuszczalne, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56. Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lipca 2019 r., V KO 28/19).

12 Wniosek złożony przez P. D. nie zawiera ani przesłanek określonych w przywoływanych w cytowanym judykacie przepisach, ani argumentacji wskazującej na wystąpienie jakiejkolwiek nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie. Wskazane w piśmie okoliczności nie spełniają wymogów określonych w treści art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k., będących podstawą do wznowienia postępowania. W złożonym wniosku P.D. podjął bowiem jedynie próbę zakwestionowania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Nie spełnia to jednak kryteriów uzasadniających wznowienie postępowania. Obrazuje to jednoznacznie, że wniosek skazanego jest działaniem instrumentalnym, podyktowanym chęcią bezpodstawnego uwolnienia się od dalszego odbywania kary pozbawienia wolności. W zaistniałej więc sytuacji należało wniosek ocenić jako oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. i odmówić jego przyjęcia, bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci usunięcia braku formalnego związanego z przymusem adwokacko - radcowskim (art. 545 § 2 k.p.k.).