Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2013 r., II KK 36/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2013 r., II KK 36/13

Tekst

1 Sygn. akt II KK 36/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Piotr Hofmański

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013r.

7 sprawy P. P.,

8 skazanego z art. 280 § 1 i in. k.k.

9 z powodu kasacji obrońcy skazanego

10 od wyroku Sądu Okręgowego w W.

11 z dnia 29 czerwca 2012 roku, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 stycznia 2011 r.,

12 postanowił

13 1. w zakresie zarzutu 1 oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

14 2. w zakresie zarzutu 2 pozostawić kasację bez rozpoznania, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K., Kancelaria Adwokacka, kwotę 442,80 zł (słownie czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego P. P.,

15 4.zwolnić skazanego P. P. od ponoszenia kosztów

16 postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

17 Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty.

18 Pierwszy dotyczy naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., poprzez niezastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji.

19 2

20 Drugi zarzut dotyczył rażącej niewspółmierności kary, polegającej na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, w tym jego zachowania w zakładzie karnym.

21 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

22 Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

23 Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że obydwie kwestie stanowiące treść zarzutów kasacyjnych – choć wyrażone expressis verbis – były podniesione w apelacji i zostały przez sąd odwoławczy wyczerpująco i przekonująco rozpoznane (zob. s. 6-7 uzasadnienia wyroku II instancji). Kasacja zmierza więc jedynie do powtórzenia kontroli instancyjnej.

24 Pierwszy z zarzutów pozornie dotyczy naruszenia prawa materialnego, w istocie zmierza do kwestionowania wymiaru kary, co – jako sfera sędziowskiego uznania – nie podlega kontroli kasacyjnej. Warto w tym miejscu przytoczyć postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 2006 r., II KK 125/06 (ROSNKW 2006, poz. 933), zgodnie z którym "sformułowanie zawarte w art. 523 § 1 in fine k.p.k. musi być rozumiane w ten sposób, iż niedopuszczalna jest nie tylko kasacja odwołująca się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, ale także kasacja wskazująca na zarzut uchybienia prawu, jeżeli wniesiono ją z powodu niewspółmierności kary."

25 Drugi zarzut jako wprost zmierzający do zakwestionowania wysokości kary, jest stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. niedopuszczalny, co skutkowało pozostawieniem kasacji w tym zakresie bez rozpoznania.

26 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.