Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2013 r., II KK 257/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2013 r., II KK 257/12

Tekst

1 Sygn. akt II KK 257/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 kwietnia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący,

5 sprawozdawca)

6 SSN Jerzy Grubba

7 SSN Eugeniusz Wildowicz

8 Protokolant Anna Janczak

9 przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy, w sprawie W. S.

10 skazanego z art. 178a § 2 k.k.

11 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

12 w dniu 24 kwietnia 2013 r.,

13 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na niekorzyść skazanego,

14 od postanowienia Sądu Apelacyjnego […]

15 z dnia 16 sierpnia 2012r.,

16 zmieniającego postanowienie Sądu Okręgowego w W.

17 z dnia 10 lipca 2012 r.,

18 w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kar pozbawienia wolności

19 p o s t a n o w i ł:

20 uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej ustanowienia wobec skazanego okresu próby (pkt II

21 postanowienia) i w tym zakresie przekazać sprawę

22 Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

23 rozpoznania.

24 2

Uzasadnienie

25 Zaskarżonym kasacją Prokuratora Generalnego postanowieniem Sąd Apelacyjny warunkowo przedterminowo zwolnił skazanego W. S. z odbycia reszty kar pozbawienia wolności, których koniec przypadał na dzień 7 stycznia 2013 r. (pkt I postanowienia). Jednocześnie, na podstawie art. 80 § 1 k.k., Sąd Apelacyjny ustanowił warunkowo zwolnionemu okres próby do dnia 7 stycznia 2014 r. (pkt II postanowienia), a na podstawie art. 159 k.k.w. i art. 72 § 1 pkt 4 k.k. oddał go w okresie próby pod dozór kuratora i nałożył na niego obowiązek wykonywania pracy zarobkowej (pkt III postanowienia).

26 Prokurator Generalny zaskarżył powyższe postanowienie w części dotyczącej ustanowienia w punkcie II warunkowo zwolnionemu okresy próby, na niekorzyść skazanego i powołując się na zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 80 § 1 k.k., poprzez ustanowienie warunkowo zwolnionemu okresu próby do dnia 7 stycznia 2014 r., a więc poniżej minimalnego ustawowego okresu próby, wynoszącego 2 lata, w sytuacji gdy koniec tego okresu, biegnącego od daty wydania postanowienia przez Sąd Apelacyjny przypada dopiero na dzień 16 sierpnia 2014 r., wniósł w konkluzji o uchylenie tegoż postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

27 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

28 Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna i zawarty w niej postulat uchylenia w zaskarżonej części postanowienia Sądu Apelacyjnego oraz przekazania sprawy w tym zakresie temuż Sądowi do ponownego rozpoznania, zasługuje na uwzględnienie.

29 Przepis art. 80 § 1 k.k. stanowi bowiem wprost, że w razie warunkowego zwolnienia czas pozostały do odbycia kary stanowi okres próby, który jednak nie może być krótszy niż 2 lata ani dłuższy niż 5 lat. Okres dwuletni jest więc okresem minimalnym w tym sensie, że nawet gdy koniec kary przypada wcześniej – jak w realiach przedmiotowej sprawy – to zakończenie okresu próby nie może nastąpić wcześniej niż dwa lata od warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pobawienia 3

30 wolności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2009 r., II KK 95/09, LEX nr 519665). Innymi słowy, jeżeli czas pozostały do odbycia kary jest krótszy niż dwa lata, to okres próby wynosi 2 lata, natomiast jeżeli czas ten jest dłuższy niż 5 lat – okres próby wynosi 5 lat (oczywiście pomijając w tym miejscu sytuacje o jakich mowa w art. 80 § 2 i 3 k.k. oraz w art. 163 § 2 k.k.w.).

31 Ustanawiając więc wobec skazanego W. S. okres próby do dnia 7 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny w sposób rażący naruszył normę zawartą w art. 80 § 1 k.k., a uchybienie to miało niewątpliwie istotny wpływ na treść jego orzeczenia.

32 Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.