Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., II KK 205/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., II KK 205/14

Tekst

1 Sygn. akt II KK 205/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 sierpnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Waldemar Płóciennik

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 sierpnia 2014 r.

7 sprawy J. S.

8 w przedmiocie wyroku łącznego

9 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

10 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 21 marca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.

11 z dnia 16 grudnia 2013 r.,

12 p o s t a n o w i ł

13 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

14 2. zwolnić skazanego J. S. od kosztów

15 sądowych postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

16 Wyrokiem łącznym z dnia 16 grudnia 2013 r., Sąd Okręgowy orzekł wobec J. S. kary łączne:

17 1. 11 lat pozbawienia wolności, łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami:

18 - Sądu Okręgowego w O. z dnia 9 października 2002 r., w sprawie II K 41/02, - Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 maja 2003 r., w sprawie II K 760/00; - Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 sierpnia 2011 r., w sprawie VIII K 425/07; 2. 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych, łącząc kary grzywny orzeczone wyrokami w sprawach: II K 41/02 i VIII K 425/07;

19 2

20 3. 12 lat pozbawienia wolności, łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami:

21 - Sądu Okręgowego w O. z dnia 26 stycznia 2010 r., w sprawie II K 97/08, - Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 kwietnia 2012 r., w sprawie VIII K 395/07, - Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 czerwca 2013 r., w sprawie V K 165/11. Apelację od rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w części dotyczącej wymiaru kar łącznych i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść;

22 2) rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonych skazanemu kar łącznych. W konsekwencji tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zdecydowane złagodzenie wymierzonych skazanemu kar łącznych, przy zastosowaniu zasady absorpcji lub zbliżonej do niej zasady asperacji, zaś w sytuacji gdyby Sąd odwoławczy tego wniosku nie uwzględnił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.

23 Po rozpoznaniu apelacji, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

24 Kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca, który zarzucił inne niż wymienione w art. 439 k.p.k., mające istotny wpływ na treść orzeczenia, rażące naruszenie prawa procesowego oraz prawa materialnego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 53 § 1 i 2 k.k. i art. 85 k.k. i wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

25 W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

26 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

27 Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

28 Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa 3

29 materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

30 Z lektury uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego nie wynika, aby naruszył on przepis art. 433 § 2 k.p.k. czy art. 457 § 3 k.p.k., zastosował się on bowiem do nakazu z art. 433 § 2 k.p.k., i rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne. Wprawdzie Sąd Apelacyjny nie uczynił tego w sposób zbyt obszerny, nie mniej jednak treść uzasadnienia umożliwia zapoznanie się z argumentami, jakimi kierował się Sąd utrzymując zaskarżony wyrok w mocy. Podkreślić należy, iż stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym. Porównanie treści tych dokumentów pozwala na uznanie argumentacji zawartej w motywacyjnej części wyroku Sądu Apelacyjnego za wystarczającą. Sąd odwoławczy ustosunkował się zarówno do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jaki i do twierdzenia o rażącej niewspółmierności kary, a zwięzłość wywodów koresponduje z lakonicznością wniesionej apelacji. W szczególności Sąd odniósł się także do kwestionowanej również w kasacji różnicy w przyjętej zasadzie kształtowania kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny wskazując, że podstawę do orzekania kary łącznej grzywny stanowiły tylko dwie kary jednostkowe wymierzone „za tożsame czyny”, natomiast w przypadku pierwszej z orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności, jej podstawę stanowiło siedem kar jednostkowych.

31 Również zarzut obrazy przepisów prawa materialnego jawi się jako niezasadny. Orzeczona wobec skazanego J. S. kara łączna mieści się w przewidzianych i określonych przepisami granicach i stanowi całościową ocenę jego zachowania, będąc właściwą i celową reakcją na popełnione przez niego czyny, zaś powołany przez skarżącego przepis art. 85 k.k. określa tylko w sposób ogólny zasady orzekania kary łącznej i nie zawiera nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji. Przypomnieć należy, iż racjonalizacja kary orzekanej jako kara łączna w wyroku łącznym nie musi być rozumiana wyłącznie jako łagodzenie i mieć zatem charakter jednokierunkowy (wyrok Sądu Najwyższego 4

32 z dnia 21 sierpnia 1997 r., II KK 96/07, OSNKW 2008, z. 1, poz. 6). Podnoszenie zarzutu obrazy art. 53 § 1 i 2 k.k. stanowi jedynie próbę obejścia wynikającego z art. 523 k.p.k. zakazu zarzucania w kasacji rażącej niewspółmierności kary. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.