Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2011 r., II CZ 170/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2011 r., II CZ 170/10

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 170/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 marca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)

5 SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

6 SSN Kazimierz Zawada

7 w sprawie z powództwa Gminy Miasta S.

8 przeciwko A. C. i OK. D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we W. z udziałem interwenientów ubocznych BRE Bank Spółki Akcyjnej w W. oraz R. D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

9 o rozwiązanie umowy,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r.,

12 zażalenia strony pozwanej OK. D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na postanowienie zawarte w pkt II i III wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 listopada 2009 r.,

13 uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając

14 rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie

15 2

16 Postanowieniem zamieszczonym w wyroku z dnia 26 listopada 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił apelację pozwanej OK. D. sp. z o.o. we W. i zasądził od niej na rzecz powódki 5 400 zł kosztów postępowania apelacyjnego (pkt II i III sentencji wyroku).

17 Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że w toku procesu o rozwiązanie umowy wieczystego użytkowania z dnia 14 stycznia 1999 r., zawartej pomiędzy pozwaną A. C. a powodową Gminą Miasto S., A. C. dnia 1 czerwca 2006 r. zbyła prawo użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego działkę nr 257/6, położoną w S., P&J SA w P. Dnia 29 grudnia 2006 r. spółka P&J zbyła wymienione prawo pozwanej spółce OK. D.

18 Zdaniem Sądu pozwana Spółka nie ma interesu (gravamen) w zaskarżeniu wyroku z dnia 26 listopada 2006 r., rozwiązującego umowę użytkowania wieczystego z dnia 14 stycznia 1999 r., ponieważ nie dotyka on jej praw i obowiązków. Wymieniony wyrok w niczym nie krzywdzi pozwanej, gdyż rozwiązuje umowę, której stroną była powódka i pozwana A. C. W tej sytuacji należało przyjąć, że spółka OK. D. nie jest uprawniona do zaskarżenia wyroku i odrzucić jej apelację (art. 373 w związku z art. 370 k.p.c.).

19 W zażaleniu pełnomocnik pozwanej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Z akt sprawy wynika, że powództwo uległo podmiotowemu przekształceniu na wniosek powoda z dnia 18 października 2007 r. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w S. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego – na postawie art. 194 § 3 k.p.c. – OK D. sp. z o.o. we W. Sąd nie dopatrzył się przeszkód do uwzględnienia wspomnianego wniosku (art. 192 pkt 3 k.p.c.). Również pozwani nie zakwestionowali dokonanego przekształcenia powództwa. Postanowienie z 7 listopada 2007 r. wywołało zatem wynikające z niego wiążące w niniejszym postępowaniu skutki procesowe. Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 czerwca 2009 r. została rozwiązana umowa użytkowania wieczystego z dnia 14 stycznia 1999 r., będąca źródłem stosunku użytkowania wieczystego, którego stroną – na skutek zbycia 3

22 prawa użytkowania wieczystego przez pierwotnego użytkownika wieczystego – jest pozwana w sprawie OK D. sp. z o.o. we W. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska Sąd Apelacyjnego, że pozwana Spółka nie ma interesu w zaskarżeniu apelacją wyroku pozbawiającego ją nabytego prawa użytkowania wieczystego. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39815

23 § 1 w związku z art. 3941

24 § 3 k.p.c.).