Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2011 r., II CZ 161/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2011 r., II CZ 161/10

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 161/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 stycznia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Mirosław Bączyk

6 SSN Marta Romańska

7 w sprawie z powództwa „B.” Spółki Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w W.

8 przeciwko A. O.

9 z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej A. I.

10 o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2011 r.,

11 zażalenia pozwanego

12 na postanowienie Sądu Okręgowego

13 z dnia 27 kwietnia 2010 r.,

14 oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz powoda 300 (trzysta) zł kosztów postępowania zażaleniowego.

15 2

Uzasadnienie

16 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w punkcie 2 sentencji postanowienia tego Sądu z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II Cz 117/10, w ten sposób że zwrot „od powoda” zastąpił zwrotem „od pozwanego”, a zwrot „na rzecz pozwanego” – zwrotem „na rzecz powoda”.

17 Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że wymieniony Sąd przytoczonym postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r. oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego –P. z dnia 2 czerwca 2009 r. o odrzuceniu apelacji (pkt 1 sentencji) i zasądził od powoda na rzecz pozwanego 1800 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego (pkt 2 sentencji). W motywach tego postanowienia wskazał – z przytoczeniem art. 385 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. – przyczyny oddalenia zażalenia z powodu jego bezzasadności. Ponadto wskazał, że podstawę orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego stanowiły przepisu art. 98 § 1 i 3, art. 99 w związku z art. 108 § 1, 391 § 1 i 397 § 2 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 pkt 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: „rozporządzenie MS”). Zdaniem Sądu odwoławczego sformułowanie punktu 2 sentencji postanowienia z dnia 2 marca 2010 r. jest dotknięte omyłką pisarską, polegającą na nazwaniu powoda – pozwanym i odwrotnie. Omyłka ta ma charakter oczywisty, zauważalny bez konieczności poświęcenia treści orzeczenia szczególnej uwagi. Jej oczywistość wynika już – ze względu na treść rozstrzygnięcia dotyczącego środka odwoławczego – z samej sentencji postanowienia. Wskazując na przytoczoną podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego, Sąd podkreślił nadto, że wyraźne oparcie go na zasadzie odpowiedzialności za wynik postępowania zażaleniowego świadczy o tym, iż intencją Sądu było zasądzenie wspomnianych kosztów od pozwanego na rzecz powoda. Jednakże na skutek omyłki intencja ta została wadliwie wyrażona.

18 3

19 W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 350 § 1 k.p.c., polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu, i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

20 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Naruszenie art. 350 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie polega – zdaniem skarżącego – na zastosowaniu tego przepisu, mimo że objęta sprostowaniem wada postanowienia z dnia 2 marca 2010 r. nie ma charakteru błędu pisarskiego lub innej oczywistej omyłki.

22 Nie ma podstaw do podzielania tego zarzutu. Z treści postanowienia z dnia 2 maca 2010 r. wynika jednoznacznie, że wniesione przez pozwanego zażalenie zostało oddalone jako bezzasadne. Pozwany był zatem stroną przegrywającą w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z przewidzianą w art. 98 § 1 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, stosowaną odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym (art. 397 § 2 i 391 § 1 k.p.c.), był więc obowiązany zwrócić powodowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w postępowaniu zażaleniowym. Wola zastosowania tej zasady przez Sąd rozpoznający zażalenie – w świetle wskazanej podstawy prawej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego – nie budzi wątpliwości. W tej sytuacji stwierdzenie wady postanowienia, która polegała na sformułowaniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego niezgodnie z wynikiem postępowania odwoławczego i wskazaną podstawą prawną rozstrzygnięcia, możliwe już na podstawie samego postanowienia i jego uzasadnienia, bez potrzeby szerszej analizy akt sprawy, uzasadniało – wbrew zarzutowi skarżącego – przyjęcie zarówno omyłki sądu, jak i jej oczywistego charakteru.

23 Oceny, że zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw nie zmienia argument, iż „sprostowanie wykracza poza granice tzw. podmiotowej dopuszczalności omawianej instytucji, albowiem (a) nie dotyczy wadliwości oczywistej, jak i (b) skutkuje zmianą rozstrzygnięcia”. W orzecznictwie za przekroczenie tzw. podmiotowej dopuszczalności sprostowania uważa się sytuację – nie mającą miejsca w sprawie – w której na skutek sprostowania orzeczenia stroną okazuje się 4

24 osoba niebiorąca dotychczas udziału w postępowaniu sądowym (por. orzeczenia Sąd Najwyższego: z dnia 19 listopada 1937 r., C III 1638/37. Zb. Urz.1938, poz. 524, i z dnia 3 marca 1976 r., II Cz 11/76, niepubl). Nie można też podzielić zapatrywania skarżącego, że sprostowanie spowodowało zmianę rozstrzygnięcia, skoro odpowiada ono niewątpliwie rzeczywistej woli Sądu orzekającego w sprawie. Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814

25 w związku z art. 3944

26 § 3 k.p.c.).