Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2012 r., II CZ 104/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2012 r., II CZ 104/12

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 104/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 7 grudnia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Józef Frąckowiak

6 SSN Marta Romańska

7 w sprawie z powództwa Gminy Miasto S. przeciwko M. W. – J.

8 o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

10 w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2012 r.,

11 zażalenia strony powodowej

12 na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie I. 2

13 wyroku Sądu Apelacyjnego

14 z dnia 8 grudnia 2011 r.,

15 1. odrzuca zażalenie,

16 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 600 zł

17 (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

18 2

19 Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 86 681,91 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 4 czerwca 2009 r. do dnia zapłaty, a ponadto kwotę 4 335 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej oraz kwotę 3 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

20 Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011 r. Sąd Okręgowy uzupełnił swój wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki dodatkowo kwotę 4 335 zł tytułem zwrotu opłaty od apelacji, kwotę 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem drugiej instancji oraz kwotę 3 600 zł tytułem kosztów zastępstwa przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. W uzasadnieniu stwierdził, że w wyroku z dnia 18 kwietnia 2011 r. omyłkowo nie orzekł o kosztach procesu w zakresie opłaty od apelacji oraz o kosztach zastępstwa procesowego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, w związku z czym wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie podlegał uwzględnieniu (art. 351 § 1 k.p.c.).

21 Na skutek apelacji pozwanej, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego z dnia 18 kwietnia 2011 r. w ten sposób, że zasądzoną od pozwanej kwotę 86 681,91 zł obniżył do kwoty 65 988,79 zł, oddalił powództwo w pozostałej części i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 6 030,60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, a w pozostałej części apelację oddalił i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 409,40 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd Apelacyjny stwierdził, że poniesione przez powódkę koszty procesu w pierwszej instancji obejmowały opłatę od pozwu w kwocie 4 335 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 3 600 zł oraz że powódka wygrała sprawę w 76%, w związku z czym zasądzeniu na jej rzecz podlegała kwota 6 030,60 zł. W takim samym stosunku Sąd Apelacyjny rozdzielił poniesione przez powódkę koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym i tytułem zwrotu tych kosztów zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2 054,70 zł. 3

22 W zażaleniu na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego postanowienie o kosztach procesu poniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt I. 2 sentencji) powódka wniosła o jego zmianę przez zasądzenie od pozwanej dodatkowo – obok kwoty 6 030,60 zł – kwoty 7 398,60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu poniesionych w pierwszej instancji. Zarzuciła, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił kosztów procesu objętych postanowieniem uzupełniającym z dnia 17 czerwca 2011 r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone, niemniej stanowi integralną część wyroku z dnia 18 kwietnia 2011 r. i powinno być uwzględnione przez Sąd Apelacyjny przy orzekaniu o kosztach procesu poniesionych przez strony. Pozwana powinna zatem zwrócić żalącej dodatkowo 76% kwoty 9 735 zł, czyli – 7 398,60 zł.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 233, poz. 1381 – dalej: „ustawa nowelizująca”), do zaskarżenia zawartego w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r. postanowienia o kosztach procesu ma zastosowanie art. 3941

25 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia

26 w życie powołanej ustawy. Artykuł 3941

27 § 1 pkt 2 k.p.c. stanowił wówczas, że

28 zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.

29 Jak już wyjaśnił Sąd Najwyższy, w art. 3941

30 § 1 pkt 2 k.p.c., w brzmieniu

31 sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, chodzi o postanowienie co do kosztów procesu, o których sąd drugiej instancji rozstrzygał po raz pierwszy. Zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji sąd drugiej instancji orzeka także o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego, lecz nie orzeka o nich po raz pierwszy. Z tej przyczyny na zawarte w wyroku sądu drugiej instancji postanowienie co do kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji zażalenie nie przysługuje (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10, nie publ., z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 7/10, nie publ., z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, nie publ., z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, 4

32 nie publ., z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 140/10, nie publ. i z dnia 26 stycznia 2011 r., II CZ 192/10, nie publ.).

33 W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny – zmieniając wyrok Sądu Okręgowego – orzekł o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego w ten sposób, że tytułem zwrotu tych kosztów zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 6 030,60 zł. Ponadto orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego i z tytułu tych kosztów zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 409,40 zł. Zgodnie z art. 3941 § 1

34 pkt 2 k.p.c., w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, powódce przysługiwało zażalenie do Sądu Najwyższego jedynie na koszty postępowania apelacyjnego. Chcąc zakwestionować prawidłowość rozstrzygnięcia o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego, powódka powinna - zamiast wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 kwietnia 2011 r. – złożyć zażalenie na zawarte w tym wyroku postanowienie o kosztach procesu, zgodnie bowiem z art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., na postanowienie to przysługiwało zażalenie do sądu drugiej instancji. W sytuacji, w której sąd pierwszej instancji w wyroku orzekł o kosztach procesu tylko częściowo, stronie przysługuje zażalenie na postanowienie o kosztach, a nie wniosek o uzupełnienie wyroku. Wniosek taki przysługuje tylko wtedy, gdy sąd w ogóle nie orzekł o kosztach procesu.

35 Konkludując, trzeba stwierdzić, że zażalenie powódki na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego postanowienie co do kosztów procesu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

36 Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370, art. 397 § 2, art. 39821

37 i art. 3941

38 § 3 k.p.c., w brzmieniu sprzed wejścia w życie

39 ustawy nowelizującej, a w zakresie kosztów postępowania zażaleniowego – art. 98 i art. 99 w związku z art. 391 § 1, art. 39821

40 i art. 3931

41 § 3 k.p.c., w brzmieniu sprzed

42 wejścia w życie ustawy nowelizującej, orzekł, jak w sentencji.