Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2011 r., II CNP 92/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2011 r., II CNP 92/10

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 92/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 13 stycznia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2011 r.,

6 skargi J. W.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego

8 z dnia 24 lipca 2009 r., wydanego

9 w sprawie z powództwa H. W.

10 przeciwko J. W.

11 o eksmisję,

12 odrzuca skargę.

13 2

Uzasadnienie

14 Skarga pozwanej J. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z dnia 24 lipca 2009 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.

15 Prawomocne orzeczenie sądu pierwszej instancji może być zaskarżone skargą o stwierdzenie jego niezgodności z prawem jedynie w wyjątkowym wypadku, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241

16 § 2 k.p.c.). Pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z orzeczenia z prawem, jak i przyczyn, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych do zaskarżenia orzeczenia (postanowienie SN z dnia z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, nie publ.).

17 Zgodnie z art. 4245

18 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżąca powinna wykazać w skardze występowanie wyjątkowego wypadku, czyniącego skargę dopuszczalną. Wymaganie to nie zostało spełnione. Nie stanowi bowiem wyjątkowego wypadku wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika nieopłaconego sprzeciwu od wyroku zaocznego i jego w związku z tym odrzucenie.

19 Skarga nie spełnia również wymagań wskazanych w art. 4245 § 1 pkt 2 i 4

20 k.p.c. Skarżąca nie wskazała podstaw, na których opiera skargę oraz nie uprawdopodobniła wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.

21 Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.

22 Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.