Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2006 r., II CNP 60/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2006 r., II CNP 60/06

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 60/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 września 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Maria Grzelka

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 22 września 2006 r.,

7 skargi Spółdzielni "S."

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 grudnia 2005 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie z powództwa "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko Spółdzielni "S."

9 o zapłatę,

10 odrzuca skargę.

11 2

Uzasadnienie

12 Zgodnie z art. 4245

13 § 1 pkt 4 k.p.c. jednym z elementów skargi

14 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. W odróżnieniu od wymogów przewidzianych w art. 4245

15 § 2 k.p.c., które mają charakter formalny (art. 4246 § 2 k.p.c.) element

16 ten ma charakter konstrukcyjny, zaświadczający o istocie nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest wymieniona skarga, którego brak skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248

17 § 1 k.p.c.). Uprawdopodobnienie, o którym

18 mowa w art. 4245

19 § 1 pkt 4 k.p.c. nie dotyczy prawdopodobieństwa powstania szkody lecz procesu wnioskowania na podstawie przytoczonych konkretnych okoliczności wskazujących na istnienie uszczerbku majątkowego, jego rozmiaru oraz związku przyczynowego z wydaniem zaskarżonego orzeczenia, które – gdyby zostały udowodnione – mogłyby stanowić podstawę żądania naprawienia szkody na podstawie art. 4171

20 § 2 k.c. (por. postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r.

21 IV CNP 38/05 - OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

22 W niniejszej sprawie skarga zawiera stwierdzenie, że wskutek wykonania zaskarżonego wyroku pogłębiłby się ujemny wynik finansowy skarżącej co w konsekwencji doprowadzi do zawieszenia lub co najmniej ograniczenia działalności gospodarczej i statutowej pozwanej. Zważywszy na hipotetyczny charakter szkody, na który powołuje się skarżąca, nie można uznać, że skarga spełnia warunek wymieniony w art. 4245

23 § 1 pkt 4 k.p.c.; w przepisie tym jest mowa

24 o szkodzie „spowodowanej” a więc istniejącej, nie zaś ewentualnie jedynie mogącej powstać w przyszłości. Wszelkie w tym zakresie wątpliwości usuwa treść art. 4241 § 1 k.p.c. stanowiącego o szkodzie, która została wyrządzona. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę (art. 4248

25 § 1 k.p.c.).