Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., II CNP 6/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., II CNP 6/13

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 6/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 21 maja 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2013 r.,

6 skargi E. K. – L.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem

8 prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 maja 2011 r.,

9 wydanego w sprawie

10 z powództwa "J." Spółki Akcyjnej w P.

11 przeciwko E. K. – L.

12 o zapłatę,

13 odrzuca skargę oraz zasądza od skarżącej na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego.

14 2

Uzasadnienie

15 niezgodności z prawem nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy w K. dnia 11 maja 2011 r.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 4241

18 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, takim orzeczeniem nie jest prawomocny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

19 Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że pozwana nie skorzystała z możliwości zaskarżenia nakazu wydanego dnia 11 maja 2011 r. W przypadku wadliwego doręczenia nakazu i pouczenia o możliwości wniesienia sprzeciwu strona powinna wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia oraz wnieść ten środek zaskarżenia.

20 Nie można aprobować poglądu, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia miałaby przysługiwać od wszelkich prawomocnych orzeczeń, a zwłaszcza wydanych przez sąd pierwszej instancji, które uprawomocniły się w następstwie nieskutecznego wniesienia przez stronę zwyczajnego środka zaskarżenia, np. w wyniku uchybienia terminowi do jego wniesienia czy obowiązkowi należytego opłacenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2008 r., V CNP 79/08, nie publ.). Jest to środek o charakterze szczególnym i winien on być stosowany tylko w sytuacjach wyjątkowych.

21 Strona powodowa trafnie podniosła również w odpowiedzi na skargę, że oczywiste i rażące uchybienia popełnione muszą być przez sąd drugiej, a nie pierwszej instancji (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2008 r., IV CNP 45/08, nie publ.).

22 Konkludując, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie od prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, które uprawomocniło się w pierwszej instancji, nie przysługuje skarga o stwierdzenie 3

23 niezgodności z prawem, a wniesiona przez pozwaną skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

24 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 42412 k.p.c.

25 jw