Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2007 r., II CNP 121/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2007 r., II CNP 121/06

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 121/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 marca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2007 r.

7 skargi T.G. i H.G.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie z powództwa A.G. i H.G.

9 przy udziale interwenienta ubocznego Gminy Miasto S.

10 przeciwko T.G. i H.G.

11 o eksmisję

12 i z powództwa wzajemnego Tadeusza G. i H.G.

13 przeciwko A.G. i H.G.

14 o ustalenie,

15 odrzuca skargę

16 2

Uzasadnienie

17 Wyrokiem z dnia 4 marca 2005 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w S., a postanowieniem z dnia 8 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę pozwanych o wznowienie postępowania.

18 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozwani zarzucili naruszenie art. 710, 716 oraz 5 k.c. i wnosili o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku i postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Zgodnie z art. 871

20 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przepis ten dotyczy również postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzona została osobiście przez pozwanych, którzy nie wykazali, że należą do osób wymienionych w art. 871 § 2

21 k.p.c.

22 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 4248 § 1

23 k.p.c.).