Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2008 r., II CNP 113/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2008 r., II CNP 113/08

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 113/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 12 grudnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Józef Frąckowiak

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2008 r., skargi W. G.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt X Ga (…) wydanego w sprawie z powództwa "K.(...)" - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

7 przeciwko W. G.

8 o zapłatę,

9 odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "K.(...)" kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

10 Wniesiona przez pozwanego W. G., zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 lutego 2008 r. podlegała odrzuceniu z następującej przyczyny.

11 Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245

12 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245

13 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących 2

14 środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

15 Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia (Zob. J. Gudowski: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327). Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245

16 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

17 „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Zawarta w punkcie 4 niniejszej skargi argumentacja nie może być uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245

18 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarga dotknięta

19 wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 4248

20 § 1 k.p.c.). O kosztach

21 postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821

22 i art. 42412

23 k.p.c.