Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2013 r., II CNP 1/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2013 r., II CNP 1/13

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 1/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 maja 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Iwona Koper

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2013 r.

7 skargi D. W. - prowadzącego działalność gospodarczą

8 pod nazwą C. W. - Autoryzowany Dealer D. W.

9 w O.

10 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

11 z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt […]

12 wydanego w sprawie z powództwa R. Z. -

13 prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. B.

14 Lakiernictwo i Blacharstwo w K.

15 przeciwko D. W. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą C. W. - Autoryzowany Dealer D. W.

16 w O.

17 o zapłatę 35.060,00 zł,

18 odrzuca skargę.

19 2

Uzasadnienie

20 Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 października 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. w ten sposób, że uwzględnił powództwo R. Z. przeciwko D. W. o zapłatę kwoty 35.059, 51 zł z ustawowymi odsetkami. Wymienione wyrok D. W. zaskarżył skargą o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Zgodnie z art. 4245

23 § 1 pkt 1-6 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać, obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona – przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

24 Każde wymaganie przewidziane w art. 4245

25 § 1 k.p.c. ma charakter

26 samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, ustanowienie jako dwu odrębnych wymagań skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym 3

27 i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171

28 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 4244

29 k.p.c.), a jeśli nawet tak się

30 dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245

31 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia

32 wymagania przewidzianego w art. 4245

33 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw

34 skargi lub ich uzasadnienia.

35 Wniesiona skarga zawiera przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie, skarżący nie wskazał w niej jednak przepisów prawa, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, przez co nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245

36 § 1 pkt 3 k.p.c.

37 Z tych przyczyn na podstawie art. art. 4248

38 § 1 k.p.c. orzeczono jak

39 w sentencji.

40 db