Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2010 r., II BP 16/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2010 r., II BP 16/10

Tekst

1 Sygn. akt II BP 16/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 listopada 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Zbigniew Korzeniowski

5 w sprawie z powództwa A. K.

6 przeciwko Zespołowi Ekonomiczno-Administracyjnemu Oświaty w Ł.

7 o odszkodowanie,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r., skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O.

9 z dnia 14 sierpnia 2008 r.,

10 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. radcy prawnemu A. R. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia), podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

11 udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

12 Postanowieniem z 23 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy (II BP 24/09) odrzucił na podstawie art. 4248

13 § 1 k.p.c. poprzednią skargę powódki A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w O. z 14 sierpnia 2008 r. (V Pa 2

14 …/08) wobec niespełnienia wymagań z art. 4245

15 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. Poprzednia

16 skarga nie została skutecznie wniesiona, zatem przepis art. 4243 k.p.c. nie stanowi

17 przeszkody do wniesienia drugiej - obecnie rozważanej skargi z 28 lipca 2010 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyroku.

18 Według ustaleń w sprawie objętej skargą powódka była zatrudniania przez Zespół Ekonomiczno-Administracyjny Oświaty w Ł. jako inspektor, później jako starszy specjalista d/s kadrowych a ostatnio jako główny specjalista. 31 grudnia 2007 r. otrzymała wypowiedzenie zmieniające stanowisko głównego specjalisty na stanowisko specjalisty z zakresem obowiązków określonym w załączniku oraz co do wynagrodzenia z proponowanym w XIV kategorii zaszeregowania (240 pkt). Za przyczynę wskazano zmianę organizacji jednostki i niezgodne z rozporządzeniem Rady Ministrów z 2 sierpnia 2005 r. powierzenie stanowiska głównego specjalisty. Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z 20 maja 2008 r. oddalił roszczenie o przywrócenie do pracy i zasądził skarżącej 7.292,88 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie warunków pracy. Sąd Okręgowy w O. uwzględnił apelację pozwanego i wyrokiem z 14 sierpnia 2008 r. zmienił orzeczenie o odszkodowaniu i powództwo oddalił. W uzasadnieniu stwierdził, że propozycja nowych warunków płacy w wypowiedzeniu zmieniającym nie została sformułowana w sposób niejednoznaczny. Przepisy o wypowiedzeniu zmieniającym nie zawierają kategorycznego nakazu aby wysokość proponowanego wynagrodzenia została wyrażona w formie kwotowej. Obowiązkiem pracodawcy jest jedynie zaproponowanie na piśmie nowych warunków pracy i płacy. Warunek ten został spełniony poprzez podanie kategorii zaszeregowania i ilości punktów oraz wskazanie na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2 sierpnia 2005 r. Do obowiązków powódki należało m.in. ustalanie wysokości wynagrodzenia na poszczególnych stanowiskach, a zatem należało przyjąć, iż znała zasady naliczania wynagrodzenia. Nie zostały też naruszone przepisy dotyczące samej zmiany stanowiska.

19 W podstawach skargi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

20 1. art. 42 § 1 k.p. polegającą na przyjęciu, iż wypowiedzenie warunków pracy i płacy zostało dokonane należycie, nadto, że wypowiedzenie zmieniające było 3

21 sformułowane w sposób jednoznaczny i prawidłowy, ponieważ nowe warunki pracy i płacy zaproponowane powódce na piśmie poprzez wskazanie kategorii zaszeregowania i ilości punktów oraz na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2 sierpnia 2005 r. jest prawidłowe, gdyż żaden z przepisów prawa nie zawiera kategorycznego nakazu aby wysokość proponowanego wynagrodzenia została wyrażona w formie kwotowej, kiedy w rzeczywistości jest inaczej;

22 2. art. 45 § 1 k.p. poprzez przyjęcie, iż wypowiedzenie zmieniające było sformułowane w sposób jednoznaczny i prawidłowy, gdyż nowe warunki pracy i płacy zostały zaproponowane powódce na piśmie, poprzez wskazanie kategorii zaszeregowania i ilości punktów oraz poprzez wskazanie na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2 sierpnia 2005 r., a przyczyna wypowiedzenia zmieniającego jest prawdziwa, zrozumiała i jasna dla powódki - kiedy w rzeczywistości jest inaczej.

23 Wyrok objęty skargą jest niezgodny:

24 1. z art. 300 k.p. w związku z art. 3581

25 § 1 k.c. i z art. 29 § 1 pkt 3 k.p., gdyż

26 wynagrodzenie za pracę jest wierzytelnością pracownika i od momentu jej powstania jest to suma pieniężna, zapłata wynagrodzenia za pracę jest dokonywana poprzez zapłatę sumy nominalnej, więc wynagrodzenie za pracę powinno być w wypowiedzeniu zmieniającym wskazane kwotowo; wypowiedzenie zmieniające jest nową umową o pracę, w sytuacji, gdy pracownik nie złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia nowych warunków pracy i płacy (tak jak w przedmiotowej sprawie), a wynagrodzenie za pracę w umowie o pracę powinno być wyrażone kwotowo ze wskazaniem składników wynagrodzenia;

27 2. art. 42 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 4 k.p. poprzez wadliwe wskazanie przyczyny wypowiedzenia powódce warunków pracy i płacy;

28 3. art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych poprzez uznanie, iż powódka powinna mieć wykształcenie wyższe na zajmowanym przez nią stanowisku pracy, kiedy jest inaczej.

29 Wydanie wyroku z 14 sierpnia 2008 r. przez Sąd Okręgowy wyrządziło powódce szkodę poprzez utratę prawa do słusznego odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie jej warunków pracy i płacy w kwocie 7.292,88 zł. 4

30 Powódka wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w O. z 14 sierpnia 2008 r. i zasądzenie kosztów, w tym na rzecz pełnomocnika tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - według norm.

31 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

32 W trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie rozpoznaje się ponownie merytorycznie sprawy, gdyż to było przedmiotem sporu pomiędzy stronami sprawy głównej, lecz ocenia, czy objęte skargą orzeczenie jest niezgodne z przepisami, których naruszenie zarzuca skarżąca w podstawach skargi (art. 42410

33 k.p.c. w związku z art. 4245

34 § 1 pkt 2

35 k.p.c.).

36 Skarga jest oczywiście bezzasadna i dlatego odmówiono przyjęcia jej do rozpoznania.

37 Podlegałaby rozpoznaniu tylko w granicach zarzutów jej podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c. w związku z art. 42410

38 k.p.c.), przy związaniu ustaleniami faktycznymi

39 stanowiącymi podstawę wyroku objętego skargą (art. 39813 § 2 k.p.c. w związku z

40 art. 42412

41 k.p.c.).

42 Zarzuty podstaw skargi (wyżej in extenso 1 i 2) nie dotyczą zasadności wypowiedzenia umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 42 § 1 k.p., lecz tylko tej części niezgodności z prawem wypowiedzenia które prawodawca (odrębnie od wypowiedzenia nieuzasadnionego) ujmuje jako wypowiedzenie naruszające „przepisy o wypowiadaniu umów o pracę”. W tym też tkwi zasadnicza słabość skargi, gdyż jej podstawy nie wskazują na naruszenie żadnego z przepisów o wypowiadaniu umów o pracę. Oczywiście, że z kontekstu oraz z treści zarzutów podstaw skargi wynika, że chodzi o naruszenie w przepisu art. 30 § 4 k.p. Jednakże nie został on wskazany w podstawie skargi (art. 4245

43 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natomiast

44 wymienienie tego przepisu wśród przepisów z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne nie przenosi się na podstawy skargi, gdyż wymóg wskazania przepisów z art. 4245

45 § 1 pkt 3 k.p.c. pełni odrębną funkcję i nie jest tożsamy z podstawami skargi (odrębność regulacji w art. 4245

46 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.). Odnosi się to również do

47 pozostałych przepisów wskazanych w ramach wymagań z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

48 5

49 Oznaczałoby to, że żądanej kontroli w obecnej skardze nie mogłoby podlegać całe zaskarżone orzeczenie stwierdzające, że wypowiedzenie zmieniające było zgodne z prawem, lecz tylko jego część, dotycząca w przekonaniu skarżącej nieprawidłowego określenia propozycji nowego wynagrodzenia (ze względu na wskazanie kategorii zaszeregowania i ilości punktów zamiast kwoty nowego wynagrodzenia).

50 Tu jednak -pomijając brak w podstawie skargi zarzutu naruszenia art. 30 § 4 k.p.-, nie można nie zauważyć, że cała argumentacja zarzutów podstaw skargi sprowadza się tylko do prezentowania odmiennego stanowiska niż stanowisko pracodawcy zaaprobowane przez Sąd Okręgowy.

51 Warunki stawiane pracodawcy w zakresie wymagań z art. 30 § 4 k.p.

52 zasadniczo określa orzecznictwo, wszak przepis ten stwierdza jedynie, że w wypowiedzeniu „powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie”. Jeżeli więc Sąd stwierdził, że wskazanie nowych warunków płacy nie musi być wyrażone w wypowiedzeniu zmieniającym bezwzględnie kwotowo i nadto ustalił, że treść tej propozycji była konkretna i zrozumiała dla skarżącej, choćby ze względu na zajmowane stanowisko, to nie można obecnie twierdzić, że takie orzeczenie narusza przepisy art. 42 § 1 i 45 § 1 k.p. Nie istnieje bezwzględna norma stanowiąca, że w wypowiedzeniu zmieniającym z art. 42 § 1 k.p. propozycja nowych warunków płacy ma być wyrażono tylko kwotą pieniężną. Skoro argumentacja skargi oparta została tylko na odmiennym twierdzeniu i nie wskazuje przepisu albo orzecznictwa, z których wynikałaby norma przeciwna do przyjętej w wyroku, a nadto nie można podważyć ustaleń wyroku o tym, iż skarżąca znała zasady naliczenia wynagrodzenia (art. 39813

53 § 2 k.p.c. w związku z art. 42412

54 k.p.c.), to uprawnione jest stwierdzenie, że skarga jest oczywiście bezzasadna (art. 4249

55 k.p.c.). Nie wystarczała więc sama argumentacja, że propozycja nowych warunków płacowych mogła być wyrażona tylko kwotowo. W określonej sytuacji oświadczenie pracodawcy podlegało wykładni i Sąd ocenił, że kategoria zaszeregowania wraz punktami stanowiły zrozumiałą propozycję co do wynagrodzenia, zwłaszcza, że to rozwiązanie nie było stosowane jednostkowo lecz powszechnie do pracowników jednostki organizacyjnej i powódka z racji 6

56 stanowiska zajmowała się tym przedmiotem. Czym innym są przepisy o ustaleniu wynagrodzenia w umowie o pracę i jego wypłacie w formie pieniężnej.

57 Ocena podstaw skargi (art. 4245

58 § 1 pkt 2 k.p.c.) uzasadnia zatem odmowę

59 przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 4249

60 k.p.c. Bezzasadność skargi o

61 stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywista, gdy już z samej jej treści wynika, że nie zostałaby uwzględniona w razie przyjęcia jej do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2008 r., III BP 3/08, OSNP 2010 r. Nr 1-2, poz. 13).

62 O kosztach orzeczono zgodnie z wnioskiem, uwzględniając stawkę wynikającą z rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§ 2.3., § 11.1. pkt 1, § 12.4. pkt 2, § 15-16).