Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III PK 46/09

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III PK 46/09

Tekst

1 Sygn. akt III PK 46/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 14 stycznia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Korzeniowski

5 SSN Andrzej Wróbel

6 w sprawie z powództwa M. K.

7 przeciwko R.E. Development Company Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

8 o odszkodowanie,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2010 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R.

10 z dnia 29 kwietnia 2009 r.,

11 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

12 Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

13 2

Uzasadnienie

14 Pozwana R. E. Development Company Sp. z o.o. w W., w sprawie z powództwa M. K. o odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę, wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 29 kwietnia 2009 r. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok Sądu Rejonowego – oddalający powództwo – i zasądzono od pozwanej na rzecz powoda 13.965,81 zł z odsetkami oraz orzeczono o kosztach postępowania. Powód był zatrudniony u pozwanej od 1998 r. Do lipca 2008 r. pracował jako dyrektor ds. rynku. Następnie do dnia 30 grudnia 2008 r. powód korzystał nieprzerwanie ze zwolnienia lekarskiego i przez 179 dni pobierał w tym czasie wynagrodzenie za pracę oraz zasiłek chorobowy. Od dnia 31 grudnia 2008 r. powód uzyskał zaświadczenie lekarskie wydane na podstawie art. 229 § 2 k.p. stwierdzające utratę zdolności do wykonywania dotychczasowej pracy wobec przeciwwskazań zdrowotnych. Dnia 10 stycznia 2009 r. powód otrzymał oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego, ponieważ rozwiązanie na tej podstawie może nastąpić dopiero po upływie okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego, wynoszącego 182 dni, a powód zaprzestał pobierania zasiłku w 179 dniu, to rozwiązanie było sprzeczne z prawem. Dlatego na podstawie art. 58 k.p. zasądził od pozwanej na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.

15 W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy przez błędne przyjęcie, że niezdolność pracownika do pracy upoważniająca pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę na podstawie tego przepisu musi być udokumentowana zwolnieniem lekarskim i faktycznym pobieraniem przez pracownika wynagrodzenia i zasiłku chorobowego. Zarzucono także naruszenie art. 229 § 1, 2 i 4 k.p. przez błędne przyjęcie, że wydane w tym trybie zaświadczenie lekarskie stwierdzające utratę zdolności do wykonywania pracy nie jest okolicznością wystarczającą do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia na wskazanej podstawie, po zakończeniu okresu pobierania zasiłku chorobowego.

16 3

17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

18 Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku. Okres ten wynosi 182 dni. Rację ma skarżący twierdząc, że w rozpoznawanej sprawie pracodawca mógł rozwiązać umowę bez wypowiedzenia po upływie 182 dni, mimo że powód pobierał wynagrodzenie i zasiłek tylko przez 179 dni, a przez następne dni nie wykonywał pracy, gdyż nie mógł być do niej dopuszczony z uwagi na brak zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego zdolność jej wykonywania. Zgodnie bowiem z art. 229 § 2 k.p. w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Okres 182 dni nie zawsze musi być okresem faktycznego pobierania zasiłku, lecz może on być rozumiany jako maksymalny okres, w czasie którego pracodawca nie może rozwiązać umowy bez wypowiedzenia. Określenie „okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku” ma na celu wyznaczenia maksymalnego czasu, w którym pracodawca nie może rozwiązać umowy z powodu długotrwałej nieobecności w pracy spowodowanej chorobą. W rozpoznawanej sprawie po upływie 179 dni pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego powód nadal był niezdolny do wykonywania pracy, co zostało poświadczone zaświadczeniem lekarskim wydanym na podstawie art. 229 § 2 k.p. Po upływie 182 dni tej niezdolności do pracy pracodawca mógł więc rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy.

19 Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 i

20 art. 98 k.p.c.

21 /tp/