Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2007 r., III CZ 99/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2007 r., III CZ 99/06

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 99/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 19 stycznia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

5 SSN Mirosław Bączyk

6 SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku L. G.

8 przy uczestnictwie Z. G. i in. ,

9 o podział majątku wspólnego,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 stycznia 2007 r.,

11 zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

12 z dnia 6 października 2006 r.,

13 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

14 2

15 Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił wniosek wnioskodawczyni o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie jej od opłaty od skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjna. Na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zażalenie, które Sąd Okręgowy w K. odrzucił – na podstawie art. 1302

16 § 3 k.p.c. – postanowieniem z

17 dnia 6 października 2006 z powodu nieuiszczenia należnej opłaty (radca prawny zapłacił 40 zł opłaty).

18 W zażaleniu na postanowienie z dnia 6 października 2006 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o uchylenie tego orzeczenia.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przysługujące wnioskodawczyni zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 3941 § 1 w zw. z art. 13 § 2

21 k.p.c.) podlega opłacie przewidzianej w art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398; dalej – ustawa o koszach sądowych), tj. w wysokości piątej części opłaty. Zgodnie z art. 38 ustawy o kosztach sądowych cała opłata w sprawach o podział majątku wspólnego, mająca charakter opłaty stałej, wynosi 1000 zł, chyba że strony – co nie miało miejsca w sprawie – złożyły zgodny projekt podziału tego majątku (wówczas opłata wynosi 300 zł). To oznacza, że należna opłata od wniesionego w sprawie zażalenia wynosiła 200 zł, a nie 40 zł. Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał, że zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 1302

22 § 3 k.p.c. z powodu

23 nieuiszczenia należnej opłaty stałej.

24 Tej oceny nie zmienia podniesiona w zażaleniu okoliczność, że „przedmiotem zażalenia (...) było w zasadzie oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od opłaty od skargi kasacyjnej”. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające taki wniosek nie ma charakteru postanowienia kończącego postępowania w sprawie, ponieważ nie kończy postępowania w sprawie jako pewnej całości poddanej pod osąd, dotyczy natomiast jedynie określonej kwestii wpadkowej; postanowieniem kończącym 3

25 postępowanie w sprawie jest dopiero orzeczenie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Na wspomniane postanowienie nie przysługuje zatem zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941

26 § 2 k.p.c.). Nie oznacza to jednak, że sprawa

27 w przedmiocie wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w ogóle nie podlega kontroli Sądu Najwyższego. Jest ona bowiem możliwa przy okazji rozpoznawania zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący zawarł w nim wniosek o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., kwestii dotyczących wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Jednakże warunkiem rozpoznania tej kwestii jest złożenie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej należycie opłaconego.

28 Chybiony jest także zarzut, że zażalenie – zgodnie z art. 99 ustawy o kosztach sądowych – nie podlegało opłacie jako oczywiście uzasadnione z powodu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.). Przede wszystkim zarzut nieważności nie dotyczy postępowania, w którym zapadło zaskarżone postanowienie, ponieważ sędzia A. C. – K. nie brała udziału w wydaniu tego postanowienia. Poza tym w sprawie w ogóle nie zachodzi sytuacja przewidziana w hipotezie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. gdyż wymieniona sędzia nie brała udziału w wydaniu postanowienia o podziale majątku wspólnego przez sąd pierwszej instancji.

29 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814

30 w zw. z art. 3941

31 § 3 k.p.c.).

32 db