Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2022 r., III CZ 40/22

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2022 r., III CZ 40/22

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 26 stycznia 2022 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Beata Janiszewska

4 w sprawie z powództwa C. K. przeciwko A. Ł. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2022 r., na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt V CSK 279/21, odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

5 Postanowieniem z 5 sierpnia 2021 r., wydanym w sprawie V CSK 279/21, o zapłatę z powództwa C. K. przeciwko A. Ł., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda, zasądził od skarżącego na rzecz pozwanej kwotę 2 700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i przyznał działającej w sprawie pełnomocniczce powoda 2 700 zł tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.

6 Powód wniósł zażalenie na zawarte w ww. postanowieniu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zasądzonych od niego na rzecz pozwanej, wyrażając przekonanie o jego niesprawiedliwości.

7 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8 Zażalenie podlegało odrzuceniu z dwóch niezależnych powodów.

9 Po pierwsze, zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, z wyjątkami przewidzianymi w art. 87¹ § 2 k.p.c., które jednakże nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Przymus adwokacko-radcowski ustanowiony w art. 87¹ § 1 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego. Zasadniczo wniesienie pisma z naruszeniem art. 87¹ § 1 k.p.c. skutkuje jego zwrotem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 130 § 5 k.p.c.). Odmienny skutek przewiduje m.in. art. 398⁶ § 3 kpc (w zw. z art. 398⁶ § 2 in fine k.p.c.), znajdujący odpowiednie zastosowanie w sprawie na podstawie art. 394¹ § 3 k.p.c. Nieusuwalna wada zażalenia, polegająca na wniesieniu go przez podmiot pozbawiony zdolności postulacyjnej, stanowi verba legis inną przyczynę niedopuszczalności tego środka zaskarżenia i powoduje konieczność odrzucenia zażalenia (postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13, 3 czerwca 2015 r., V CZ 25/15, 7 maja 2014 r., II CZ 19/14).

10 Po drugie, nawet gdyby złożone w sprawie zażalenie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podlegałoby odrzuceniu z uwagi na to, że złożono je od postanowienia Sądu Najwyższego. Katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, zawarty jest aktualnie w art. 394¹ § 1 i 1¹ k.p.c. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący. Postanowienie zakwestionowane przez skarżącego nie zostało wymienione w przytoczonych przepisach, co przesądza o niedopuszczalności zażalenia. Przypomnieć należy, że zarówno art. 394¹ § 1 k.p.c., jak i art. 394¹ § 1¹ k.p.c., podobnie do uchylonego obecnie art. 394¹ § 2 k.p.c., dotyczą postanowień Sądu drugiej instancji; żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest bowiem zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji tego sądu (postanowienia Sądu Najwyższego z: 22 listopada 2010 r., III SO 3/10 oraz 9 marca 2011 r., III SO 1/11, 29 lipca 2020 r., IV CSK 132/19).

11 Z przytoczonych względów zażalenie wniesione przez powoda podlegało odrzuceniu.