Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2011 r., III CSK 93/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2011 r., III CSK 93/11

Tekst

1 Sygn. akt III CSK 93/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 czerwca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski

5 w sprawie z powództwa M. M.-B.

6 przeciwko Uniwersyteckiemu Szpitalowi Dziecięcemu w K.

7 z udziałem interwenienta ubocznego Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji Warta S.A. z siedzibą w W.

8 o zapłatę, rentę i ustalenie,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

10 w dniu 27 czerwca 2011 r.,

11 na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 września 2010 r.,

12 1. odrzuca skargę kasacyjną;

13 2. odmawia przyznania radcy prawnemu W. C. od Skarbu Państwa wynagrodzenia za udzielenie powódce z

14 urzędu pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

15 2

16 Zgodnie z art. 3983

17 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

18 zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. W tej sprawie skarżący wskazał na trzy podstawy skargi kasacyjnej: naruszenie art. 217 k.p.c., które miało polegać na pominięciu istotnych dla sprawy okoliczności i zaniechaniu przeprowadzenia co do nich postępowania dowodowego, naruszenie art. 233 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie art. 6 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. i art. 444 oraz 445 k.c. przez przyjęcie, że powódka nie wykazała spełnienia w stanie faktycznym sprawy przesłanek bezprawności, winy i związku przyczynowego. Wszystkie te podstawy w sposób jednoznaczny kwestionują albo ustalenie przez Sąd stanu faktycznego, albo dokonaną ocenę dowodów.

19 Sąd Najwyższy wyjaśnił w postanowieniu z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97 (OSNC 1999, nr 10, poz. 178), że kasacja wniesiona przez adwokata ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych, niezawierająca przytoczenia podstaw kasacyjnych lub ich uzasadnienia, nie jest „udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa. Ratio legis ustanowionego przymusu adwokackoradcowskiego do wnoszenia kasacji (obecnie skargi kasacyjnej) ma na celu zapewnienie temu środkowi odwoławczemu odpowiedniego poziomu.

20 Stanowisko to w późniejszym orzecznictwie odnoszone jest odpowiednio do wniesienia przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu niedopuszczalnej skargi kasacyjnej.

21 Z przedstawionych powodów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3986

22 § 2 i 3 w związku z art. 3983

23 § 3 oraz art. 3987

24 § 1 k.p.c.