Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., III CNP 9/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., III CNP 9/08

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 9/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 19 marca 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Wojewody X.

6 przeciwko D. K.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2008 r., na skutek skargi pozwanego

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt I ACa (…),

11 odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

12 Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 listopada 2005 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanego D. K. na rzecz powoda Skarbu Państwa – Wojewody X. kwotę 13 104 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 maja 1992 r., uchylił ww. wyrok co do kwoty 24 325,84 zł. i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania, a także oddalił apelację powoda co do roszczenia o zwrot pobranego wynagrodzenia w kwocie 2 496 zł.

13 Wyrok Sądu Apelacyjnego powód D. K. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

14 2

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 4245

17 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

18 prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

19 Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

20 Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że w art. 4245

21 § 1 k.p.c. wyraźnie

22 odróżniono podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, skarga musi zatem zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, nie publ. i z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, nie publ.). W skardze powoda powołano podstawy, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co sprawia, że skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245

23 § 1 pkt 3 k.p.c.

24 Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

25 obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ.). Skarżący w skardze ograniczył się tylko do stwierdzenia, że poniósł szkodę w postaci „dotkliwej straty finansowej”, polegającej na nałożeniu na niego obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa – Wojewody X. kwoty 13 104 zł., co stanowi dla niego „nadmierne i nieusprawiedliwione obciążenie”. Nie uprawdopodobnił jednak ani nawet nie twierdził, że wskazana szkoda rzeczywiście wystąpiła, tzn. że zaskarżony wyrok został wykonany, a zasądzona kwota zapłacona na rzecz wierzyciela.

26 3

27 Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w związku

28 art. 4245

29 § 1 pkt 3 i 4 oraz art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i 42412

30 k.p.c.).