Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2007 r., III CNP 81/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2007 r., III CNP 81/06

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 81/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 lutego 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa Z.R.

6 przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczość S.A.,

7 o bezpodstawne wzbogacenie,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2007 r., na skutek skargi powódki

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

10 wyroku Sądu Rejonowego w L.

11 z dnia 31 stycznia 2006 r.,

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 2

14 Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w L. oddalił powództwo Z. R. przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczości S.A., Oddziałowi Regionalnemu w L. o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.

15 Postanowienie Sądu Rejonowego powódka zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje co do zasady od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 4241 § 1

18 k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, tj. gdy jego niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, a strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych, skarga ta może być wniesiona od orzeczenia sądu pierwszej instancji (art. 4241 § 2

19 k.p.c.).

20 Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, (OSNC 2006, nr 6, poz. 112) wyjaśnił, że strona wnosząca skargę od wyroku sądu pierwszej instancji aby spełnić wymagania art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c., powinna

21 przedstawić w skardze jurydyczną argumentację wskazującą, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone orzeczenie i na czym polega obraza przepisów mających znaczenie dla ich ochrony. Tymczasem powódka nawet nie podniosła zarzutu naruszenia zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności i praw człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 876 k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., co nie stanowi spełnienia wymagań art. 4241 § 2 k.p.c.

22 Oczywiście, w takiej sytuacji nie można także dokonać oceny, czy w tej sprawie zachodzi „wypadek wyjątkowy" w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

23 3

24 Z tych względów orzeczono, jak na wstępie (art. 4248 § 1 k.p.c. w zw. z art.

25 4241

26 § 2 k.p.c. oraz art. 4245

27 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).

28 jc