Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2009 r., III CNP 8/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2009 r., III CNP 8/09

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 8/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 marca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z wniosku T.Ś.

6 przy uczestnictwie [...]

7 o zasiedzenie,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 marca 2009 r., na skutek skargi uczestnika S.R.

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.

11 z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I[...],

12 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

13 2

14 Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 stycznia 2005 r. w punkcie pierwszym, a w pozostałej części oddalił apelację uczestnika S.R.

15 Postanowienie Sądu Okręgowego uczestnik S.R. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 4245

18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, oraz wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

19 Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

20 Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że każde wymaganie przewidziane w art. 4245

21 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny i powinno być spełnione samodzielnie, niezależnie od innych. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie może zatem budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., i z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, niepubl.). Tymczasem w skardze uczestnik powołał podstawy, ale nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co sprawia, że skarga ta nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3

22 k.p.c.

23 3

24 Poza tym skarga uczestnika nie spełnia także wymagania art. 4245 § 1 pkt 6

25 k.p.c., gdyż zamiast wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, skarżący wniósł „o uchylenie postanowienia Sądu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania”. Tymczasem jest oczywiste, że skarga nie może zmierzać do uchylenia, albo zmiany zaskarżonego orzeczenia, ale jedynie do stwierdzenie jego zgodności lub niezgodności z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2007 r., I CNP 13/07, niepubl., i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.). Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.

26 w związku z art. 4245

27 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).